Selicia over haar wijnvlek: “Kinderen zijn in het begin vaak bang voor me”
Leestijd: 5 min
Leestijd: 5 min
Soms kom je mensen tegen die nét anders zijn dan anderen. Of ze nou een ander uiterlijk hebben, zich anders gedragen, het is anders dan je gewend bent. Honderden vragen komen in je op, maar je kunt ze niet stellen. Bij de BEAM-rubriek ‘Durf te Vragen’ krijg je die kans wél! Vandaag spreken we met Selicia, zij heeft al vanaf haar geboorte een zichtbare wijnvlek.
"Ik ben Selicia, ik ben 18 jaar en ik studeer verpleegkunde in Ede. Ik heb sinds mijn geboorte een wijnvlek van mijn kruin tot mijn duim. Veel mensen hebben hier vragen over, vandaag beantwoord ik ze!"
Selicia lacht. “Ik denk dat alleen God daar antwoord op heeft! Het was gewoon een verrassing bij mijn geboorte, de oorzaak is onbekend. Het is ook niet erfelijk, niet besmettelijk, maar ik heb het gewoon.”
"Nee, het doet geen pijn. Ik heb een dikkere huid door mijn wijnvlek, maar ik merk er niet veel van. Het voelt net iets anders dan gewone huid, omdat er meer bloed zit, maar dat is juist wel lekker zacht, haha."
"Begrijpelijke vraag! Als ik lach - zoals op deze foto - lijkt mijn oog veel kleiner maar eigenlijk valt het wel mee. Ik heb door mijn wijnvlek wel een verhoogde kans op Glaucoom, dat is een ziekte waarbij je steeds minder ziet en uiteindelijk blind kan worden. Als je er op tijd achter komt is er gelukkig niks aan de hand!"
"Nee, nooit. Er is zoveel onrecht in de wereld, waarom zou ik boos zijn op iets relatief kleins? Daarnaast: ik had het nog veel erger kunnen treffen met mijn wijnvlek. Ik probeer positief in het leven te staan. Ik kan wel heel boos zijn op God: het verandert uiteindelijk niks."
"Ik schaam me niet per se. Soms zie ik er tegenop om een nieuwe ruimte binnen te gaan, omdat ik weet dat alle ogen op mij gericht zullen zijn. Gelukkig ben ik hier lang niet altijd mee bezig. Ik weet dat God mij gemaakt heeft en dat Hij mij sowieso mooi vindt. Ik heb ook het geluk gehad dat mijn ouders altijd gezegd hebben dat ik waardevol en mooi ben. Ondertussen geloof ik dat, maar ik struggle er nog steeds wel eens mee."
"Dat ligt heel erg aan de context en de leeftijd van deze mensen. Kinderen staren me vaak aan en schrikken van mijn gezicht. Volwassenen doen meer alsof ze het niet zien, maar vaak is het duidelijk dat ze het wel zien."
"Staren is echt behoorlijk irritant! Doe dat dus niet, dat is echt niet fijn. Als mensen op straat vragen wat er aan de hand is geef ik wel gewoon antwoord, maar ik vind dat wel een beetje random en persoonlijk. Ik ga toch ook niet zomaar aan mensen vragen op welk geslacht ze vallen? Toen ik kind was deden mensen het nog vaker, maar gelukkig ondertussen niet vaak meer. Het is anders bij mensen die ik ken, dan vind ik het prima om het uit te leggen. Dan is dat ook weer uit de weg. Vragen is dus niet erg, als het maar uit interesse voor mij is in plaats van pure nieuwsgierigheid."
"Die vraag krijg ik heel vaak! Ik ben niet langdurig door 1 persoon gepest, maar wat noem je pesten? Als iemand je lelijk noemt, is dat pesten? Ik maak dat gelukkig bijna nooit mee, maar elke keer is het wel weer pijnlijk om te horen"
"Pas deed ik evangelisatiewerk op een camping. Ik complimenteerde een meisje en zei tegen haar: ‘Wat zie jij er leuk uit!’. Ze keek me aan en zei: ‘Jij bent echt lelijk zeg’. Ik was helemaal verbaasd en sprakeloos, dus ik zei: ‘Nou, dat is ook niet aardig om te zeggen!’. Ze zei: ‘Maar het is wel echt zo!’. Dat was echt wel pijnlijk, juist omdat ik mijn best deed voor dat meisje."
"Hier heb ik zelf heel vaak over nagedacht. Ik heb mijn hele leven al laserbehandelingen gehad, daardoor is mijn wijnvlek al lichter van kleur en minder opvallend. Ik heb ook geprobeerd om het te verbergen met make-up en camouflage, maar eigenlijk werkt dat niet en voelde ik me er minder zelfverzekerd door. Ondertussen heb ik het geaccepteerd. Maar toch, als het nu in een vingerknip ‘normaal’ zou zijn, zou ik het wel doen, vooral met blik op de toekomst. Kinderen zijn vaak bang voor me en ik moet er niet aan denken dat vriendjes van mijn eigen kinderen bang voor me zouden zijn."
"Ja, dat denk ik wel. Het doet me best veel als mensen iets zeggen als ‘Wow, jij bent mooi!’. Zij kijken op een andere manier naar mij dan dat ik naar mezelf kijk en dat is heel bijzonder. Daarom vond ik het ook zo mooi dat zoveel reacties op Instagram zo positief waren!"
