“In het begin was het altijd gezellig in de pizzeria, ik had het er naar mijn zin. Alleen mijn baas was iemand voor wie ik een beetje bang was. Hij werkte als kok en praatte niet echt met anderen. Na een poos viel het me op dat hij me steeds vaker even aanraakte aan mijn schouders, gevolgd door een vieze opmerking: ‘Waarom ben je niet 40 of 45 jaar?’ Ik wist niet goed wat ik hiervan moest denken en probeerde het maar te negeren. 

Vanaf toen werd het steeds erger. Hij hoefde maar op me af te lopen en mijn hele lichaam bevroor. Ik kon alleen maar denken: doe alsjeblieft niks. Hij sloeg me zelfs op mijn kont. Het ging vaak zó snel dat ik geen ‘nee’ of ‘stop’ kon zeggen. Ergens wist ik wel dat zijn gedrag niet hoorde, maar omdat hij mijn baas was, durfde ik er niks van te zeggen. 

Ik ontwikkelde zo mijn maniertjes om hem te ontlopen. Zo probeerde ik op dagen te werken wanneer hij er niet was. Wel ging ik met steeds meer stress naar mijn werk. Na anderhalf jaar hield ik het niet meer uit en nam ik ontslag met het excuus dat ik te druk was met school.  

Eigenlijk dacht ik nooit meer aan deze ervaring terug tot begin dit jaar. Ik was alleen op vakantie en werd in mijn eerste hostel lastiggevallen door een jongen die maar aandacht bleef vragen. In het volgende hostel ontmoette ik een meisje aan wie ik dit vertelde. Ik zei dat er gelukkig niks ergs was gebeurd en kreeg een verbaasde reactie. ‘Er is wél iets ergs gebeurd’, zei ze. ‘Die jongen is over je grens heen gegaan.’ Ik dacht terug aan de gebeurtenissen in de pizzeria en besefte dat ik er nooit zo over had nagedacht. Ze had gelijk. Het is niet pas fout als iemand je verkracht, het is al fout als iemand over jouw grenzen heengaat.” 

*Sanne is een schuilnaam. Haar echte naam is bij de redactie bekend.