Ruben woont in Turkije: “Zendeling is geen baan, maar je leven”
Leestijd: 4 min
Leestijd: 4 min
Iedereen heeft een verhaal. Maar wanneer heb je de kans om onbeschaamd al je vragen aan de ander te stellen? Nou, dat kan hier. In de BEAM-rubriek ‘Durf te Vragen’ stellen wij de vragen die jij via Instagram hebt ingestuurd. Vandaag aan het woord: Ruben* (17). Hij woont nu 10 jaar Turkije, waar zijn ouders zendeling zijn.
“Ik denk dat veel mensen dat niet precies weten. Zendeling is geen baan, maar je leven. Het is niet zo van: ‘Je vader is loodgieter, help jij hem weleens?’ In dat opzicht ben ik net zo goed als mijn ouders een zendeling. Ik mag een licht zijn op donkere plekken. Als je beseft dat 98 procent van de Turkse bevolking moslim is en 0,01 procent christen, dan is die donkere plek echt groot. We staan niet elke dag op straat om het evangelie te verkondigen, dat zou niet eens mogen van de regering. We helpen de lokale kerk in haar bezigheden en laten ons als christen zien, door in gesprek te gaan met christenen en hen te helpen om te blijven geloven in Jezus. Dat is voor mij leven als een zendeling.”
“Best wel, ook al dacht ik in eerste instantie dat het wel leuk en interessant zou zijn. Ik heb destijds een lijstje gemaakt met verschillen tussen Nederland en Turkije. Maar toen we in Turkije kwamen, merkte ik dat de verschillen nog veel groter waren. Ik kwam in een Turkse klas terecht, terwijl ik geen woord Turks sprak. Ze gingen heel ouderwets te werk, wat mij soms bang maakte. Dan begon de leraar kinderen te slaan en schreeuwden die het uit. Ik had dan geen idee waar hij het over had. Gelukkig is het na 10 jaar goed gelukt om de taal te leren. Inmiddels spreek ik vloeiend Turks, Engels en Nederlands.”
“Ik ben niet echt bang. De kans dat er iets gebeurt, is heel klein. Vroeger gebeurden er wel eens nare dingen met christelijke zendelingen, maar dat is zo lang geleden, dat ik daar nu niet meer bang voor ben. In de ogen van de Turkse bevolking zijn alle westerse mensen christenen. Dat klopt natuurlijk niet, maar in mijn geval is dat wel makkelijk: ik hoef niet steeds uit te leggen, dat ik christen ben. Wat wel vaak voor komt, is dat buitenlandse christenen het land uit worden gezet. Daar denk ik wel eens over na, maar daar ben ik niet echt bang voor. Ik ben ook niet bang voor een aanslag of zo. Het komt weleens voor, maar helemaal niet vaak. Het oorlogsgebied bij de grens met Syrie ligt hier honderden kilometers vandaan, dus daar word ik ook niet echt bang van.”
“Hier wonen is al heel gaaf, omdat je leeft in een heel andere cultuur. Eén van de tofste dingen die ik tot nu toe heb meegemaakt, was een bezoek aan de Syrische grens. Dat was nog in een tijd dat het geen oorlog was, maar het is wel iets wat me bij blijft. We zijn meerdere keren naar Nederland gereden, wat ook een heel toffe ervaring was. Je bent dan ongeveer 5 dagen onderweg met de auto en ziet dan veel mooie plekken onderweg.”
“Ik vind het heel tof om nieuwe talen en culturen te leren kennen en om de boodschap van Jezus te vertellen. Toch heb ik op dit moment niet echt plannen om ook zendeling te worden. Ik zou liever willen studeren. Dat zou in Nederland kunnen of in een ander land. Ik wil niet altijd in Turkije blijven wonen.”
Voor zijn eigen veiligheid gebruiken we de naam Ruben. De echte naam van de geïnterviewde is bij de redactie bekend.
