“Nietsvermoedend was ik op een zaterdagmiddag met vriendinnen thuis aan het chillen. Mijn verjaardag was net geweest en ik had daarom een typische meidenavond georganiseerd met allerlei snacks en een waslijst aan leuke films. We waren net over de helft van alweer de tweede film toen ik anoniem werd gebeld. Ik neem nooit anonieme oproepen op, dus deze keer ook niet. Een half uur later werd ik weer gebeld door ‘anoniem’. Een van mijn vriendinnen zei dat ik gewoon moest opnemen, “misschien is het wel belangrijk”. Ik twijfelde even, maar voordat ik kon opnemen, hing de persoon al op. Daarna kreeg ik opeens allerlei appjes van een nummer dat niet in mijn contacten stond. Toen ik de chat opende, las ik: ‘Vieze hoer. Je bent zo’n makkelijke die iedereen kan krijgen.’ Toen ik verder door de appjes scrolde, zag ik een naaktfoto die overduidelijk niet van mij was, maar wel met mijn hoofd erop. Ik schreeuwde het uit en gooide mijn telefoon op de grond.”

Als een lopend vuurtje

“De meidenavond veranderde in een soort huilpartij. Ik kon niet stoppen met huilen, want de foto verspreidde zich als een lopend vuurtje door mijn dorp en school. Ik kreeg intussen berichten van allerlei klasgenoten en zelfs van mijn ouders dat zij de foto ook hadden ontvangen. Mijn vriendinnen probeerden me te troosten, maar niets hielp. Ik belde mijn moeder op om uit te leggen dat ik vals beschuldigd werd van het versturen van een naaktfoto. Ik wist: het is nep en ik ben onschuldig. Maar als ik de berichtjes van schoolgenoten las, leek niemand me te geloven. Ik was er écht kapot van. Ik kon niet geloven dat iemand dit een ander kon aandoen.”

Een hele eenzame tijd

“Er gingen weken voorbij en door alle schaamte durfde ik niet meer naar school. Ik woonde in een klein dorpje in het zuiden van het land waar iedereen elkaar kent. De roddel over mij verspreidde zich dus heel snel. Ik had het gevoel dat iedereen iets over me dacht en van me walgde. Dit was een hele eenzame tijd, want ik zat dagen binnen te hopen dat de volgende dag alles voorbij zou zijn. Mijn vrienden stonden ieder moment voor me klaar, maar konden ook niet veel doen. Samen met mijn ouders heb ik aangifte gedaan bij de politie tegen de persoon die het heeft gestuurd. Ondanks dat ik niet wist wie het was, had ik wel het nummer van de persoon die het als eerste naar me stuurde. Maar na maanden zoeken, was er helaas nog geen vooruitgang.”

Een nieuwe start maken

“Inmiddels ging er een jaar voorbij. Zoiets zet echt je leven op zijn kop. Ik heb in de tussentijd een psycholoog bezocht en ben een traject ingegaan. Iedere nacht had ik nachtmerries en dat stopte niet. Ik zat in mijn laatste jaar van de Havo en heb helaas ook van school moeten wisselen, want de roddels begonnen steeds weer een eigen leven te leiden en dat kon ik niet aan. Mijn ouders hebben er daarnaast ook voor gekozen om te verhuizen. Superheftig, want dat betekende dat ik al mijn vriendinnen moest achterlaten. Maar ze zagen dat mijn mentale gezondheid steeds verder achteruitging, omdat mensen in mijn oude woonplaats het nog steeds over de (nu inmiddels) zaak hadden. Ze hoopten dat we hierdoor als gezin een nieuwe start konden maken.”

‘Roddels verspreiden is schadelijk’

“Het is nu drieënhalf jaar geleden en het gaat nu goed met me. Als ik mijn vroegere vriendinnen spreek gaat het af en toe nog over de gebeurtenis. Ze vertellen me dan dat de roddel niet meer rondgaat. De situatie raakt me niet meer, maar heeft wel een mentaal litteken achtergelaten. Doordat ik verhuisd ben, heb ik veel meer rust gekregen. Ik heb het gevoel dat ik echt een nieuwe start heb kunnen maken. Met de dag merk ik dat ik het meer loslaat, ondanks dat de dader tot op heden nog niet is gevonden. Wanneer ik mensen om me heen hoor roddelen, probeer ik openhartig te zijn en uit te leggen dat zomaar een roddel verspreiden ontzettend schadelijk kan zijn. Voor je het weet, kun je echt iemands leven verwoesten, en dat is het écht niet waard.’

Wegens privacyredenen is de naam in het interview gefingeerd.