Rieke’s (24) verkrachting had niet het laatste woord: “Ik haat mezelf niet meer”
Leestijd: 5 minDoor Daniëlle van den Brun
Leestijd: 5 minDoor Daniëlle van den Brun
Het is voor Rieke (24) vijf jaar geleden dat ze werd verkracht. Jaren vol schaamte en een lang herstelproces volgden. Herstel met zichzelf, haar relatie en met God. Nu gebruikt ze haar ervaring om anderen te helpen en praat ze open over de gevolgen van verkrachting zodat het taboe verdwijnt. Rieke: “Het voelt alsof God mij deze taak heeft gegeven.”
“Je bent klein, maar dapper”, zei mijn vader al tegen me toen ik een klein meisje was. Simpele woorden die de afgelopen jaren extra bevestigd zijn door wat ik heb meegemaakt. Ik ben op mijn negentiende verkracht. Inmiddels is dat vijf jaar geleden. Toen het gebeurde, bevroor ik. Ik kon niks anders meer doen dan het over me heen laten komen. Als iemand compleet jouw lichaam overneemt, schiet je in een overlevingsstand die je zelf niet onder controle hebt. Nadat het was gebeurd, stond ik in de badkamer en voelde ik me leeg en verdoofd. Ik dacht: ‘Als ik nu dood zou zijn, vind ik dat goed’. Die nacht was het meest eenzame moment uit mijn hele leven.”
Verkrachting gebeurde in films en boeken. Dat was mij toch niet overkomen?
“Ik kon niet geloven wat er gebeurd was. Verkrachting was iets wat gebeurde in boeken en films. Dat was mij toch niet overkomen? Toch word je hard geconfronteerd met de realiteit van wat er gebeurd is, zowel fysiek als mentaal. Ik werd tien weken niet ongesteld, was bang om zwanger te zijn, voelde me waardeloos, smerig en moest een SOA test laten doen terwijl niemand nog wist wat me was overkomen. Toch moet je het mensen vertellen, maar dat betekent ook dat je aan jezelf moet toegeven dat het echt gebeurd is. Na een week durfde ik mijn vriend het voorzichtig te vertellen, maar het heeft jaren geduurd voordat hij echt alles te horen kreeg. Hij is gelukkig nooit boos op me geweest in tegenstelling tot andere mensen. Niemand kiest voor verkrachting, maar toch waren er mensen die mij als schuldige aanwezen.”
“Ik bleef naar de kerk gaan om de schone schijn op te houden voor mijn omgeving, maar mijn relatie met God was er niet meer. Ik kon niet meezingen als het ging over God de Vader. Welke vader laat verkrachting toe? Mijn vriend kwam toen met de cursus ‘Sleutels tot herstel’. Ik ben de cursus gaan doen en voelde me er gelijk geliefd. Iedereen had een moeilijke periode achter de rug, maar was ook op zoek naar God. Tijdens een gebedsavonds was er tijd om een briefje aan God te schrijven en bij het kruis neer te leggen. ‘Heer, ik geef alle haat die ik heb voor deze man en mezelf aan U, want ik weet niet meer wat ik ermee moet’, schreef ik huilend op. Er is daar met mij gebeden om genezing en ik ben gezalfd. Op dat moment wist ik dat God tegen mij zei: ‘Je gaat genezen, maar nu nog niet’. Ik had vrede met die woorden. Ik had nog geen antwoorden op mijn vragen, maar ik wist nu wel dat God me zelfs op dat eenzaamste moment nooit had verlaten.”
De weergave van Instagram vereist jouw toestemming voor social media cookies.
“Twee weken later stond de zoveelste EMDR-therapie sessie in de agenda. De therapeut vroeg me te vertellen hoe waardevol ik mezelf vond door een cijfer te geven. Het antwoord op de vraag was een één, zoals altijd. Tijdens de sessie hoorde ik in mijn hoofd: ‘jij bent mijn geliefde kind’. Ik wist dat het God was die tot mij sprak en dat veranderde mij compleet. De vraag werd opnieuw gesteld: Geef eens een cijfer van een tot zeven over hoe waardevol jij jezelf vindt. ‘Een zeven’, antwoordde ik. Vanaf dat moment haatte ik mezelf niet meer. Ik ben het waard om te leven.”
“Vorig jaar vroeg mijn goede vriendin Sera Noa of ze een lied mocht schrijven over mijn verhaal. Ik was al op zoek naar een manier waarop ik mensen kon bemoedigen met mijn verhaal en dus zei ik vol enthousiasme ‘ja’. Ik liet haar stukjes uit mijn dagboeken lezen als inspiratiebron en gaf haar deze richtlijnen mee: ‘Het lied mag niet zielig zijn en God moet erin vereerd worden’. Daaruit is het nummer ‘Author Of My Life’ ontstaan. Ik moest hard huilen toen ik het voor het eerst hoorde. Het was gewoon zo raak. Sommige zinnen uit mijn dagboek hoor je letterlijk terug in het lied, zoals: ‘Why Lord, why me?’ De conclusie van het lied is eigenlijk ‘I will be fine’. Ik moet soms nog steeds huilen om wat me is overkomen, maar ik heb het vertrouwen dat het goed met me komt. Dit lied is precies de hoop en het vertrouwen dat ik uit wil stralen.
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
“Ik gebruik mijn verleden nu om anderen die hetzelfde hebben meegemaakt te begeleiden in hun herstelproces. Het voelt alsof God mij deze taak heeft gegeven. Bij de slachtoffers zit zo’n diepe schaamte waardoor ze bijna niet willen praten over wat ze is overkomen. Als je praat, vormen mensen snel een mening. Ik gun iedereen mensen in hun omgeving die zeggen: ‘Ik hou van jou zoals je bent. Je blijft voor mij hetzelfde’.”
Drie maanden geleden pleegde Chesrons goede vriend Michaël geheel onverwacht zelfmoord. Lees hier het artikel.
