Captain Marvel opent met een mooi en gepast eerbetoon aan de in november overleden superheldlegende Stan Lee. Wat volgt is een rommelig begin waarin titelheldin Carol Danvers (Brie Larson) een aantal flashbacks heeft die niet te plaatsen zijn. Na een redelijk vermakelijke reddingsmissie eindigt ze op aarde waar ze samen met een jongere Nick Fury (Samuel L. Jackson) de strijd aanbindt met de Skrulls. Deze aliens zijn een invasie van de aarde aan het voorbereiden en dat doen ze vast niet om wereldvrede te stichten.

Back to the Future

Er is een hoop om over te hebben. Allereerst de jaren 90-setting. Dit is waar de meest geslaagde humor in de film vandaan komt. Veel van de grappen gaan over hoe verouderd de toen nog moderne technologie ondertussen is. Omdat de film zich in het verleden afspeelt, zien een aantal bekende personages er ineens dertig jaar jonger uit. Nu gebruikt Marvel wel vaker computereffecten om acteurs te verjongen. Kurt Russell, Michael Douglas en Robert Downey Jr. kregen allemaal een digitale make-over. Verschil is dat het maar om één scène ging.

Captain Marvel heeft de primeur door Samuel L. Jackson niet voor een paar minuten, maar voor de gehele film er als de jongere versie van zichzelf uit te laten ziet. Wat mij betreft benadert Marvel hier de perfectie. Het resultaat is zo verdraaid overtuigend dat het haast lijkt alsof Jackson in de jaren negentig in een tijdmachine naar 2019 is gestapt.

Captain Marvel mist een eigen stem en voelt daardoor als een formulefilm.

De film zit vol potentie dankzij de introductie van de Skrulls. Een Skrull lijkt op een kruising tussen een ork uit The Lord of the Rings en een groene alien uit Star Trek. Het toffe aan deze lui is dat ze van gedaante kunnen veranderen. Hierdoor speelt de film op sommige momenten een leuk spelletje waarin je moet raden wie in werkelijkheid een Skrull is en wie niet.

Fletse formulefilm

Helaas blijft het bij potentie, want de film weet de opzet niet waar te maken. Wat de recente Marvelfilms zo goed maakt, is dat ze hun eigen gezicht hebben. Het zijn allemaal superheldenfilms maar ze onderscheiden zich ook van elkaar. Ant-Man is een heistfilm. Captain America: The Winter Soldier een spionagethriller en Spider-Man: Homecoming een highschoolfilm. Captain Marvel mist een eigen stem en voelt daardoor als een formulefilm. Het heeft veel sciencefiction, maar dat hebben we al eerder en beter gedaan zien worden in bijvoorbeeld Guardians of the Galaxy. Die film had niet alleen ruimteschepen en lasers, maar ook een toffe soundtrack, een kenmerkende retro stijl en gekke personages.

Te veel stukken van de film kwamen op mij helaas vrij ongeïnspireerd over.

In Captain Marvel staat het thema herinneringen centraal. Daar kan je best leuke kanten mee op, maar de film lijkt niet goed te weten waar het heen wil. Zo blijven er te veel losse eindjes over. Carol heeft geen goede band met haar vader. Oké, waarom niet? Waar is haar moeder? Wat is er gebeurd met de rest van haar familie en waarom zitten we nu alweer naar een tafelscène te kijken waarin mensen elkaar serieuze dingen vertellen?

Het mag allemaal wel wat luchtiger. Niet dat er nog meer grapjes of gevatte dialogen in de film zouden moeten, maar een extra dosis creativiteit kan geen kwaad. De opzet is er en af en toe probeert de film het wel degelijk. De actie/achtervolgingsscène in de trein waarbij Carol een oud omaatje in elkaar slaat (geloof me, in het verhaal is dit volstrekt logisch) was vlot en energiek. Te veel stukken van de film kwamen op mij helaas vrij ongeïnspireerd over, waardoor ik het lastig vond om echt te geven om wat er op het scherm gebeurt.

Conclusie Captain Marvel

Captain Marvel moet je zien als je alvast een eerste kennismaking met haar wilt hebben voordat Avengers: Endgame volgende maand verschijnt. Als je daarnaast ook een toffe film met een eigen stijl wilt zien, kan je beter een van de andere Marvel solofilms opnieuw gaan kijken.

Kijkwijzer

Seks en Bloot: 0/5
Bloed en Geweld: 2/5
Grof Taalgebruik: 0.5/5
Humor: 2.5/5

Captain Marvel is vanaf nu te zien in de bioscoop!