Het eerste liedje dat Pjotr heeft meegenomen ontdekte hij in zijn middelbareschooltijd: “Toen ik Twijfel hoorde, was ik gelijk verkocht. Fresku (artiestennaam van Roy Michael Reymound, een bekende rapper uit Eindhoven) begint dit lied met een opsomming van hoe goed het allemaal gaat. Plotseling draait ie ‘m om: ‘wie houd ik voor de gek?’ Vervolgens rapt ‘ie over de vele twijfels die hij heeft gehad. Ik hoorde voor het eerst iets dat niet ging over auto’s, geld of vrouwen”, vertelt Pjotr.

“Los van de verhalen die Fresku met zijn muziek vertelt, vind ik de manier waarop hij rapt (het tempo en de woordspelingen) echt fenomenaal. Als tiener ontleedde ik zijn teksten woord voor woord; het werd een soort studie. Hij heeft mij geïnspireerd om op zoek te gaan naar mijn eigen stijl.”

Zonneschijn - Pjotr (2019)

“Dit is de klassieker!”, roept Pjotr. “Als ik naar de videoclip kijk, zie ik een versie van mezelf die zich stoerder voordoet dan dat ‘ie is. Als je goed oplet, zie je dat ik nog een beetje boos probeer te kijken. Toch was dit lied een grote stap in de goede richting. Hij is op mijn slaapkamer gemaakt, mijn microfoon stond toen nog letterlijk naast mijn bed. In eerste instantie verwachtten we weinig succes van Zonneschijn. Maar maanden later zat ik met mijn vrienden in een studio, verstopt in een loods. Een goede vriend van mij kwam binnen en had de melodie voor het refrein van Zonneschijn bedacht. Toen hij dat liet horen, werd ik helemaal gek. ‘Wat heb je nou weer bedacht?!’ Ik ging rondjes rennen, dit zou mijn beste liedje tot nu toe worden.

Alle dromen waar ik over rap in Zonneschijn, zijn allemaal uitgekomen. Ik praat over mijn huur betalen, over shows uitverkopen… Dat is nu realiteit geworden. Met elke droom die uitkomt, ontstaat er weer een nieuwe kans heb ik gemerkt. Ik ben heel blij met het tempo waarop het gaat; ik ben al jaren bezig en ik denk dat ik iets heel moois aan het neerzetten ben. Die nieuwe dromen vormen zich langzaamaan in mijn hoofd. Als je goed naar mijn nieuwe album Paradijs luistert, hoor je deze nieuwe dromen terug.”

Zoveel stress - Kempi (2006)

 “In mijn middelbareschooltijd luisterde ik non-stop naar deze gangsterrapper van de Lage Landen. Kempi is beslist geen lieverdje, en Zoveel Stress is ook niet je meest typische EO BEAM keuze. Ik vond dit nummer niet vet omdat het stoer was. Wat ik vet vond, is dat het ECHT was. Hij wil zich niet stoerder voordoen dat dat ‘ie is; hij vertelt over de realiteit die zich al jarenlang om hem heen afspeelt.

Kempi rapt – sorry mama als je meeleest – over drugs en geld. Ik ben braaf en veilig opgevoed, ik was onbekend in de teksten die ik hoorde. Hij verheerlijkt deze levensstijl niet, voor de duidelijkheid. Maar als jij naar de film gaat, dan kijk je ook liever een film over iets dat je nog niet kent dan naar een film die precies gaat over jouw leefwereld. Hij jammert over dat hij vastzit in dit wereldje en doet in Zoveel Stress zelfs een beroep op God: ‘wanneer helpt u mij?’ Dit zinnetje prikte door me heen, ik vond het puur. Ik bewonder dat hij over een gevoel kan rappen en dat ik dat vervolgens ook kan voelen. Zonder dat ik hetzelfde heb meegemaakt. Dit nummer, en de verdere muziek van Kempi, inspireert mij om eerlijk te zijn in mijn teksten. Bij mij vind je – hopelijk – ook weinig stoerdoenerij. Ik rap puur de waarheid.”

In Het Licht - Pjotr (2024)

“In dit lied noem ik vier namen: Daan, Sekka, Bossy en Tris. Dit zijn de vier jongens waarmee ik ben opgegroeid en waarmee ik sinds day one muziek maak. Trouw en loyaliteit zijn voor mij hele belangrijke waardes. Met Bossy (Lars Bos, beter bekend als Snelle) heb ik bijvoorbeeld mijn eerste optredens gehad. Samen met Tris (Tristan) heb ik mijn hele album in elkaar geknutseld. En Daan (Don Danisha) heeft dus de melodie voor Zonneschijn bedacht.

Pjotr

Deze is voor Daan, Sekka, Bossy en Tris, ze kunnen allemaal vertellen hoe mooie hobby het is. Maar kan de huur nu betalen, en een beetje sparen, dat huisje aan het water gaat er zijn, ik zie je later.

Deze vier jongens ontmoette ik op het moment dat ik mijn droom voor muziek stiekem aan de kant had geschoven. Ik kende niemand die muziek maakte en zulke ambities had als ik. Mijn kladblok lag meestal verstopt in een laatje op mijn kamer, geheim. Dat deed ik omdat ik bang was voor reacties van vrienden waar ik al jaren mee hing. Hoe zouden ze reageren als ik ineens zou delen dat ik versjes schrijf en artiest wil worden? Ik durfde ook niet echt te praten over mijn geloof. Ik heb bij hen nooit de echte Pjotr durven zijn.

Wat ik mee wil geven aan jou, jij die dit leest: je hoeft niet altijd vrienden te blijven met mensen uit je vertrouwde omgeving. Vrienden die jouw beste versie in jou naar boven halen en bij wie je écht jezelf kan zijn, zijn het meest waardevol. Op de middelbare heb ik misschien met een masker rondgelopen; bij mijn huidige vrienden kan ik mijn dromen hardop uitspreken zonder dat ik raar aangekeken word.”