Jelte: Over honderd jaar is de hele wereld mij vergeten
Leestijd: 3 minDoor Jelte van der Horst
Leestijd: 3 minDoor Jelte van der Horst
Over honderd jaar, in 2125, liggen we allemaal anderhalve meter onder de grond, evenals onze familie en vrienden. Of misschien zit je in een potje en is er alleen een hoopje as van je over. Het is donker en koud… Vreemde mensen wonen dan in de huizen waar jij je eerste stapjes hebt gezet. Kun jij het je voorstellen dat iedereen jou gaat vergeten?
Na onze dood zullen we nog een paar jaar actief worden herinnerd, maar uiteindelijk zullen onze geschiedenis, foto’s en daden verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het zal even duren, maar na een tijdje zullen we niet eens meer herinneringen zijn. Dat klinkt verdrietig, hè? Lees even door, vanaf nu wordt het wat vrolijker.
Na een tijdje zullen we niet eens meer herinneringen zijn.
Misschien, als we op een dag stil durven te staan en onze telefoon even wegleggen, zullen we begrijpen hoe stom het is om alles steeds maar te kopen en te bezitten. Het is helemaal niet nodig om elk jaar weer te zeuren om een nieuwe telefoon, nieuwe oortjes of nieuwe kleren. Altijd weer meer en meer willen hebben, zonder de tijd te nemen voor de dingen die er écht toe doen in dit leven.
Nú is het moment om op te staan. Sta op uit je bed; loop weg van je telefoon, tablet of laptop. Kijk om je heen: de wereld is mooi, man! Neem je vader, moeder, broertje of zusje mee en wandel eens door de buurt. Kijk omhoog naar de wolken, laat je lichaam de kou van buiten ervaren. God heeft dit allemaal gemaakt. En deze zelfde God bedacht dat de wereld beter zou zijn als jíj over de aarde zou rondlopen. Vet, toch?!
Je zult merken dat de wereld naar je teruglacht. En onthoud: dat is God.
Ik ben vaak genoeg uit mijn bed gestapt zonder te weten wat mijn doel was in het leven. Nu is het simpel: ik mag een lichtpuntje zijn voor anderen in de wereld. Maar hoe doe je dat? Laat aan God zien dat je dankbaar bent. Wees voor Hem een lichtpuntje in deze wereld, die zo donker aan kan voelen. Maak dat verschil, geef een glimlach aan die oude vrouw in de supermarkt. Je zult merken dat de wereld naar je teruglacht. En onthoud: dat is God. God lacht naar je, Hij houdt van je. Hij is blij dat je weer je bed uit bent gestapt.
Over honderd jaar, in 2125, maakt het niet uit waar je ligt begraven. Het belangrijkst is dat je dan aan God in de hemel mag laten zien dat jij een lichtpuntje bent geweest. Een lichtpuntje in de duisternis, dat anderen laat zien dat God het mooiste eindstation is.
