“Ik vond het water altijd al fantastisch. Toen ik klein was haalde ik op de zwemvereniging alle diploma’s die ik kon halen. Uiteindelijk had ik acht diploma’s op zak toen ik negen jaar oud was, maar ik wilde méér! Bij een sportmiddag hoorde ik over de reddingsbrigade en wist ik meteen dat dit iets voor mij was. Ik wilde altijd al mensen helpen. Zo kwam ik op mijn negende bij de reddingsbrigade en werd ik opgeleid om mensen te redden. Op mijn zeventiende mocht ik dan eindelijk werken als strandwacht, waarvoor ik afgelopen zomers te vinden was op het strand van Texel. 

"Ik moest zelf een keer gered worden"

Als strandwacht bewaak ik ‘s zomers met een groep het strand. Veel mensen verwachten dat we betaald krijgen, maar we doen het vrijwillig. Op een zonnige dag is het strand druk en hectisch: een schelp in een voet hier, een kwallenbeet daar. Ik kwam zelf een keer in een sterke stroming terecht, dat was eng en overweldigend. Gelukkig greep een ervaren zwemmer me naar de zijkant en liep het goed af. 

Een moeder verloor haar zesjarige zoontje uit het oog in het water

De keer dat ik gestrest over het strand liep

Een andere keer kwam een moeder overstuur naar me toe. Haar zesjarige zoontje was in de golven gaan spelen waarna ze hem uit het oog verloor. Ik heb nog nooit zo gestrest over het strand gelopen. Elke minuut telde als hij in het water zou liggen. Na meerdere keren het hele strand overgelopen te zijn, kregen we via de portofoon door dat hij op het strand was gevonden.”