Het leek een perfect match te zijn. Nikki: “We pasten zo goed bij elkaar omdat we van dezelfde dingen hielden. Maar we vulden elkaar ook aan. Waar ik me heel druk kon maken om dingen, was hij heel nuchter en kon hij relativeren. We waren over veel dingen heel open en daardoor groeide onze vertrouwensband.”

“In het geloof stonden we daarentegen wel anders. Ik ben met het geloof opgevoed en heb er altijd een connectie mee gehad, maar hij niet. Het afgelopen jaar is mijn geloof veel sterker geworden. In een bedevaartsoord voelde ik de bevestiging dat God bestaat, écht een wonder in mijn leven! Ik had mijn ex-vriend hier wel over verteld, maar verder praatten we er niet veel over. Dat heb ik soms moeilijk gevonden.”

‘Ik denk dat het uit is’

Na een relatie van vijf jaar voelde het voor beiden goed om een volgende stap te zetten: samenwonen. “Ik wilde eigenlijk al veel eerder samenwonen, maar hij was daar nog niet klaar voor,” gaat Nikki verder. “Na vijf jaar was ik er echt aan toe, want onze relatie stagneerde een beetje. Toen hij ging kijken naar een huis om te kopen voor zichzelf, kwam het steeds meer ter sprake en besloten we het te gaan doen. Ik was dolgelukkig!”

“Het samenwonen was ontzettend leuk, ik vond het heel fijn om elke avond bij elkaar thuis te komen. Nadat hij een weekend naar Noorwegen was geweest, had ik hem opgehaald. Onderweg waren er al wat woordenwisselingen, maar dat hadden we vaker. Thuis ging dat door. Het zat me zo hoog dat ik begon te huilen. Ik vroeg hem of ik maar moest gaan en daarop antwoordde hij: ‘Ja, dat is misschien een goed idee.’ Eenmaal buiten belde ik mijn vader op en zei: ‘Ik denk dat het uit is.’”

Pijn in je hele lijf

Wat leek op een impulsieve beslissing bleek toch waarheid te worden. Nikki: “Hij wilde bedenktijd, maar dat trok ik niet. Die paar dagen zonder hem waren heel zwaar en onzeker, dat wilde ik niet nog langer meemaken. Na een lang en emotioneel gesprek wilden we het nog één keer proberen. Maar de volgende dag merkte ik dat het niet goed zat. We zaten op de bank en hij gaf aan dat hij echt niet meer kon. Het was officieel uit...”

“Ik was er kapot van, mijn hele toekomstbeeld viel weg. Huilen was het enige wat ik nog deed. Ik dacht dat we het zo goed voor elkaar hadden, ik ging honderd procent voor die relatie. Tuurlijk waren er dingen die niet goed gingen, maar dat lossen we wel op, dacht ik. Achteraf bleek dat hij zijn gevoelens nooit had gedeeld en dat vond ik heel jammer en moeilijk. Het voelde alsof ik na zes jaar aan de kant geschoven was en daar ben ik flink boos over geweest. Mijn hele lichaam deed zeer en ik voelde me ziek. Ik was bang voor alles en durfde geen moment alleen te zijn, zelfs niet om dagelijkse dingen te doen als douchen of slapen.”

Mijzelf weer op één

“Gelukkig heb ik mijn geloof, want dat geeft me het stukje vertrouwen dat het goed komt,” vertelt Nikki. “Maar ik ben ook boos geweest op God. Ik had gebeden voordat we het huis kregen en dacht: hoe kan dat nou? Waarom kregen we het huis als alles gedoemd was te mislukken? Nog steeds vraag ik God wat de bedoeling was. Maar ik probeer mijn onbegrip nu om te zetten in vertrouwen. God heeft vast een ander plan voor mij wat mij nóg gelukkiger gaat maken.”

“Nu focus ik mij op alles waar ik in mijn relatie geen tijd voor had, zoals mijn hobby’s. Ik heb mezelf verloren in die relatie en nu wil ik mijzelf weer op één te zetten. Misschien denkt God wel dat het nodig was, om zo meer tijd aan mezelf te besteden. En ondanks dat het in het begin verschrikkelijk ging, ben ik er sneller bovenop gekomen dan ik had verwacht. Ik ben er nog lang niet, maar mijn geloof, mijn familie en vrienden helpen me in de moeilijkste tijden. Het komt echt goed.”