Dit verhaal komt uit het BEAM Magazine
Leestijd: 5 minDoor Gerben van den Dool
Best een perfect plaatje, vind je niet? Je zult wel denken: wat zien zij er gelukkig uit. Dit ben ik, Gerben, samen met mijn allerliefste vriendin Suzanne (ik mag Suus zeggen). Toch vertelt deze foto niet de hele waarheid. De afgelopen vier jaar waren de pittigste van mijn leven tot nu toe. Laat staan hoe het voor haar is geweest.
Toen ik Suus zes jaar geleden leerde kennen, werd mij al snel één ding duidelijk: deze meid is niet moe te krijgen. Ieder weekend zat bomvol met de gekste dingen. Alles moest en deed ze met de volle 100 procent. Iets waar ik mij vandaag de dag – gek genoeg – niets meer bij kan voorstellen.
Op een middag in februari 2021 vertelde ze mij dat ze heel erg moe was. Lichtelijk verbaasd dacht ik: geen probleem, iedereen is weleens moe, toch? Maar één dag moe, werd een week moe, werd een maand moe, werd een jaar moe. Moe, moe, moe, tot op de dag van vandaag. Te uitgeput om haar studie af te maken, te vermoeid om haar vrienden regelmatig te zien, te bekaf om naar de supermarkt te gaan en vaak zelfs te moe om überhaupt uit bed te komen. Dus niet de vermoeidheid die jij misschien kent na een lange dag op school of werk. Nee, ze is zó uitgeput; het voelt alsof ze iedere dag een marathon heeft gerend.
Aan de andere kant stond mijn leven de afgelopen jaren allerminst stil. Ik begon met werken voor BEAM, verhuisde naar de andere kant van het land, ging naar verjaardagen, bruiloften, op kraambezoek, naar de kerk, de EO-Jongerendag, Opwekking, sprak met vrienden af en ging uit. Dit allemaal zonder Suus. Terwijl haar leven zich voornamelijk in een donkere slaapkamer afspeelde, stond ik regelmatig in de spotlights.
Al bijna vier jaar gaan we van therapie naar therapie, van dokter naar dokter, en van medicatie naar medicatie… zonder enig succes. Suus is continu moe, maar een duidelijke oorzaak lijkt onvindbaar. Dat is best wel een ‘donkere’ situatie. Toch blijft Suus ook in heel veel dingen dezelfde. Toen ik haar vroeg of ze wilde meewerken aan dit verhaal, zei ze dan ook: “Natuurlijk! Maar ik ben geen sneu persoon, hè.” Aan de andere kant janken we regelmatig een hele oceaan bij elkaar, omdat het leven zó anders is dan we ons hadden voorgesteld.
Op de donkere momenten is het vaak lastig om haar en mijn leven te combineren. Als ik vrolijk thuiskom na een fijne dag, ligt Suus nog steeds in bed. Terwijl ik droom van de toekomst, hoopt zij dat haar nachtmerrie morgen eindelijk voorbij is. Nu moet ik niet doen alsof mijn leven zo ‘licht’ is, ook dat van mij speelt zich regelmatig af in de schaduw: negatieve gedachten, slechte gewoonten, leegte en irritante chaos zijn – niet door Suus – vaste prik. En God? Tja, Hij is en blijft mijn God. Ik geloof nog steeds iedere dag dat Hij een God van het licht is. Alleen vraag ik mij af waarom het dan soms zo donker is.
Bijna dagelijks bidden Suus en ik tot God of Hij haar beter wil maken. En wij zijn niet de enigen: mijn familie en die van haar blijven bidden tot ze weer gezond is. Maar ‘de oude’? Die wordt ze nooit meer. En hoe gek het ook klinkt, dat is iets supermoois. Ondanks dat haar leven stilstaat, wordt ze iedere dag in mijn ogen een mooier mens. Hoe verschrikkelijk de situatie ook is, er blijven nog mooie dingen gebeuren. We blijven groeien en leren zo ontzettend veel van elkaar en onszelf. We zijn niet meer de Gerben en Suus van vier jaar geleden; gelukkig maar. Ik geloof niet dat God Suus ziek gemaakt heeft, maar ik geloof wel dat Hij er in alles bij is.
Ik geloof niet dat God Suus ziek gemaakt heeft
Af en toe zeggen mensen tegen mij: “Denk je er nooit aan om het uit te maken?” Misschien is dat voor een buitenstander een logische optie. Toch is het maar goed dat ik extreem conflictvermijdend ben, anders was ik in reactie daarop vast een keer compleet uit mijn plaat gegaan. Begrijp me niet verkeerd, ik snap heus dat de hele wereld tegenwoordig gefocust is op het perfecte leven en het vinden van geluk. Alleen – sorry voor de boze ik – BREAKING NEWS: wij, mensen, kunnen onze omstandigheden niet altijd zelf bepalen.
We kunnen slechts bepalen met wie wij bepaalde omstandigheden in het leven willen aangaan, of dat nu donkere of lichte situaties zijn. Inmiddels kan ik je vertellen dat het niet altijd leuk is, maar dat mijn liefde voor Suus alleen maar gegroeid is, ondanks de donkere omstandigheden. Ik weet dat we samen met elkaar en God álles aankunnen. Zolang we dat weten, is dat perfecte plaatje misschien toch minder gelogen dan ik dacht.
FOTO'S: Femke Buijs
