"Mijn geloof bestond uit schuldgevoel"
Leestijd: 3 min
Het is avondmaal in de kerk, een mooi moment van bezinning. Ik kijk toe hoe de gemeente langzaam opstaat en gestroomlijnd plaatsneemt aan de lange tafel. Ik probeer mijn gedachten in lijn te leggen met die van hen. Maar het enige wat ik – in mijn eentje achtergebleven op mijn stoel – kan denken is: ‘Iedereen ziet dat ik geen belijdenis heb gedaan.’
Eerlijk gezegd heb ik het avondmaal al heel lang ontweken. Ook al vind ik het mooi, dit is voor mij echt een schandpaal-moment. Het voelt als een straf, alsof er op mijn voorhoofd staat: ‘Jij bent niet christen genoeg’. Ik heb me hier lange tijd schuldig over gevoeld. Ik moést blijkbaar wel belijdenis doen om onderdeel te worden van de groep ‘echte christenen’. Tegelijk drong zich ook een andere, bozere gedachte aan me op. Als ik belijdenis doe, voor wie doe ik dat dan? Waarom moet ik voor God kiezen in het bijzijn van de gemeente, terwijl ik dat persoonlijk allang heb gedaan? Krijg ik dan extra hemelpunten, meer privileges in de kerk, vindt de dominee me dan aardiger?
