In Congo is kobalt een big deal want het levert héél veel geld op. Het komt maar op een paar plekken ter wereld voor en het is onmisbaar voor onze elektronica. Veel grote bedrijven strijden erom. Om kobalt uit de grond te halen worden vooral jonge mensen keihard uitgebuit en gedwongen om in gevaarlijke mijnen te werken. Bovendien wordt er een lelijke oorlog uitgevochten over het bezit van de mijnen. Een oorlog om jouw en mijn luxe in stand te houden. Jongeren van onze leeftijd en soms nóg jonger riskeren hun leven voor iets waar jij en ik niet eens bij stilstaan als we onze telefoon opladen of die nieuwe game kopen voor onze spelcomputer.

Misschien niet zo leuk nu het zomer is, iedereen aan vakantie denkt en Nederland in de halve finale van het EK staat, maar ik ben boos. Omdat het zó oneerlijk is, maar ook omdat ik me machteloos voel. Onze leeftijdsgenoten verdienen het niet om zo te moeten lijden voor onze luxe.

En zo machteloos zijn we ook weer niet.  We kunnen heus vaker nadenken of we de nieuwste van de nieuwste telefoon echt nodig hebben. Of dat we toch langer met een PlayStation kunnen doen dan we denken. Maar goed, hier denken jij en ik vast een week bewust over na en daarna vervaagt het weer.

Want laten we eerlijk zijn, het leven gaat door. We hebben allemaal onze eigen dingen waarmee we dealen: school, vrienden, de kerk en familie. Het is moeilijk om constant bezig te zijn met wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. Want het gaat ons niet lukken om alle uitgebuite mijnwerkers in Congo te helpen. We gaan de oorlog heus niet eigenhandig stoppen. Maar we kunnen wel kleine stapjes zetten die het verschil maken. Nu al, terwijl je dit leest. Door te bidden bijvoorbeeld. Ja, dat kan op dit moment. En misschien kan het binnenkort weer, als je nadenkt over een nieuwe telefoon.

Laten we proberen niet weg te kijken. Laten we af en toe boos worden en ons machteloos voelen. Dat is niet leuk, maar wel nodig.

Oke, dat was het. Je mag je weer druk maken over de halve finale van morgen 😊.