Marijn, waarom was jij in Mozambique?

“Als fotografe ging ik mee naar Mozambique om te fotograferen voor de kerstcampagne van EO Metterdaad. Samen met Dorcas, een christelijke organisatie voor ontwikkelingshulp, zamelen zij deze kerst geld in voor Mozambique. In maart trok orkaan Idai over Mozambique, Malawi en Zimbabwe. Deze orkaan richtte veel schade aan in de drie landen. Inwoners zijn overleden en ruim 483.000 mensen verloren hun huis. Doordat veel huizen van natuurlijke materialen zijn gemaakt bij gebrek aan stevig bouwmateriaal, worden deze snel verwoest.

Nu is er in Mozambique eigenlijk een ramp na de ramp. Er is veel honger en te weinig schoon drinkwater in het land. Metterdaad organiseert een kerstactie om geld in te zamelen voor onder andere drinkwaterpompen, zadenpakketten voor de nieuwe oogst en de heropbouw van de verwoeste dorpen."

Wil je vertellen over de foto’s die je hebt gemaakt?

“Ja, tuurlijk! Dit is Albertina. Zij staat hier voor haar dak: het enige wat is overgebleven van haar nu verwoeste huisje. Hier woonde zij met haar familie. Albertina zorgt voor vijftien mensen, waarvan zeven kinderen. Deze kinderen zijn wees of hebben ouders die niet voor hen kunnen zorgen. Albertina heeft een supergroot hart.”

Overleven in een boom
“Na de orkaan kwam een overstroming, die ook haar dorpje Zichao overspoelde. Ze heeft toen met haar familie drie dagen in een boom gezeten. Ze hebben drie of vier dagen niet gegeten en gedronken. Wat ik ook heel heftig vond om te horen, was dat er een familielid van Albertina, een oudere man, was overleden in die boom door onderkoeling. Toen wij daar met de crew van Metterdaad liepen, zagen we het zwarte lint hangen, waarmee ze het lichaam van de man hadden vastgeknoopt aan een tak. Op die manier viel zijn lichaam niet uit de boom en zouden ze hem niet kwijtraken tijdens de overstroming. Dit zien, maakte veel indruk op mij.”

Een tentenkamp van zeil en golfplaat
“Nu woont Albertina hier. Op de foto staan een aantal van de kinderen waarvoor zij zorgt. Dit huisje, gemaakt van zeil en golfplaten, staat in een soort hervestigingsgebied. Het is een soort tentenkamp voor mensen die slachtoffer zijn geworden van de orkaan. Zulke tijdelijke woonplekken zijn door hulporganisaties opgezet, zodat de mensen in ieder geval een dak boven hun hoofd hebben. Officieel is het tijdelijk, maar inmiddels wonen ze er al ruim negen maanden, omdat er geen zicht is op een betere plek of een beter huisje om te wonen. Ik vind het daarom heel goed dat EO Metterdaad hier geld voor inzamelt, omdat het erg belangrijk is dat Albertina en andere bewoners weer een plek hebben om te wonen. Huisvesting is een noodzaak.

Dit jongetje is met zijn familie gevlucht uit het dorpje waar hij woonde. Ook zijn woonplaats was overstroomd. Toen we op deze plek waren met de filmploeg zagen we nog resten van beschadigde spullen en verwoeste natuur. Allemaal door de orkaan.”

Voedseltekorten
“In het dorpje Nhamatanda ging ik langs bij jonge moeder Ivonne en haar tweejarige zoontje Paulino. Paulino was ernstig ondervoed: hij woog ongeveer zes kilogram. Het filmteam van EO Metterdaad was eerder bij hem thuis op bezoek. Op dat moment kwamen ze erachter dat Paulino door zijn ondervoeding echt ziek was. Dorcas heeft er toen voor gezorgd dat ze in het ziekenhuis terechtkonden. Hij kon hier alleen maar huilen, want zijn hele lijfje deed pijn. Ik vond het verschrikkelijk om te zien."

Geen oogst = geen eten
“Nu gaat het gelukkig goed met Paulino. Deze foto is in het ziekenhuis gemaakt en schetst een beeld van de situatie van heel veel kinderen: extreme ondervoeding door een tekort aan voedingstoffen. Ivonne en Paulino hebben heel lang geleefd van het kauwen op suikerriet en kregen alleen suiker binnen. Ander voedsel was er niet. De komende maanden zal de ondervoeding van de mensen zonder hulp alleen maar erger worden, want door de orkaan zijn de oogsten mislukt. Ik maak me zorgen over de kinderen daar.

In het dorpje Zichao zijn door de orkaan op dit moment alleen maar pompoenbladeren en nzima, een maïspap, te krijgen. Het is ongezond om dit elke dag te eten, want het is heel eenzijdige voeding. Je eet eigenlijk alleen maar bladgroente en maïsmeel. De mensen krijgen dus veel te weinig voedingsstoffen binnen. Het voedsel dat er is, is niet gevarieerd genoeg. Hierdoor blijven de inwoners ondervoed, want ze krijgen heel weinig vitamines en mineralen binnen.”

Samen zullen we alles delen
“Een aantal jongetjes staan groente te verdelen naast een leegstaand winkelpandje in Zichao. Het is maar heel weinig, maar ze delen alles met elkaar. Alleen het hondje krijgt geen eten, want daar hebben ze niet genoeg voor. Normaliter willen ze zo goed mogelijk zorgen voor de dieren, maar nu kunnen ze niet anders. Met het beetje eten dat ze hebben moeten ze eerst zorgen dat ze zelf in leven blijven. Dat was heftig om te zien. De mensen zelf zijn erg positief en gastvrij. Ik kreeg ergens eten aangeboden, maar vanwege de beperkte tijd konden we niet blijven. Stel we waren wel gebleven, dan had ik het heel lastig gevonden om eten aan te nemen van een aardige inwoner die zelf te weinig eten heeft. Ze blijven met elkaar delen: er is altijd iemand die nog minder heeft dan zij. In Nederland kunnen wij hier nog wat van leren.”

Je hebt heftige situaties gezien op reis. Hoe vond jij het om mee te gaan naar Mozambique?

“Het was voor mij moeilijk om bepaalde momenten mee te maken en te zien, maar tegelijkertijd vind ik het heel mooi dat ik dit mag vastleggen, zodat we het met andere mensen kunnen delen. Op die manier wordt er bewustwording gecreëerd over de situatie. Er wordt ingezien dat het echt wel heftig is. We leven met zijn allen op dezelfde planeet, op hetzelfde moment. Zorg dragen voor elkaar en samen delen is belangrijk. Laten we wat meer naar elkaar omkijken, ook in Nederland zelf. Dat is waar kerst uiteindelijk omdraait.”

Wil jij deze kerst de mensen in Mozambique helpen? Doneer dan hier voor de kerstactie van Metterdaad!

BEELD: MARIJN FIDDER

In 2017 was Marijn BEAM'er van het Jaar! Benieuwd? Lees dit artikel!