Man of Steel | “Een van de betere films over Jezus”
Leestijd: 5 min
Leestijd: 5 min
Nee, dit is geen clickbait. Ik denk oprecht dat Man of Steel, een film over Superman, een completer beeld geeft van wie Jezus was, dan veel films die letterlijk over Jezus gaan.
Man of Steel opent op de Avatarachtige planeet Krypton. Hecht je daar maar niet aan, want Krypton staat op het punt te imploderen. Jor-El redt net op tijd zijn pasgeboren zoon Kal-El door hem in een ruimteschip naar de aarde te sturen. Daar vindt een kinderloos echtpaar hem. Ze besluiten hem op te voeden als hun eigen zoon en hem Clark Kent te noemen. Clark is niet zoals de andere kinderen en wordt daarom gepest. Tegelijkertijd ontdekt hij dat hij superkrachten heeft. Die krachten zal hij nodig hebben, want hij is niet de enige bewoner van Krypton die de ramp heeft overleefd. En niet iedereen heeft het beste voor met de aarde...
Waarschijnlijk zie je de link zelf ook: een vader stuurt zijn zoon naar de aarde. Hij groeit daar op als mens, maar het is niet zijn echte thuis. Hij is niet zoals de andere mensen en kan dingen die die niemand anders kan. Uiteindelijk is het zijn roeping om de mensheid te redden. Klinkt bekend?
Man of Steel maakt er geen geheim van dat Kal-El Jezus voor moet stellen. De meest veelzeggende scène komt halverwege de film. In een ruimteschip dat uitkijkt over de aarde, zegt zijn vader tegen hem: “We wilden dat je eerst zou leren wat het was om mens te zijn, zodat je op een dag de brug zou kunnen zijn tussen twee volken (de aardse mensen en het hemelse Krypton.) Je kunt ze redden Kal.” Vervolgens zweeft Superman met zijn armen in een kruisvorm letterlijk tussen zijn hemelse vader en de aarde die hij gaat redden in.
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
En daar stoppen de overeenkomsten niet: Kal-El is op een wonderbaarlijke manier geboren. Ironisch genoeg wel op een compleet andere manier dan Jezus dat was. Op Krypton worden baby's namelijk kunstmatig verwerkt. Kal-El is juist bijzonder omdat hij als enige op de natuurlijke wijze geboren is.
Daarnaast wordt hij op aarde verleid om de mensen die hem pesten terug te slaan, maar keert hij de andere wang toe. (Die ene keer dat Kal-El de vrachtwagen van een ruziezoekende chauffeur sloopt, moeten we dan maar even vergeten.) En de overgebleven inwoners van Krypton hebben het bloed van Kal-El nodig voor hun redding. We zijn nu nog niet eens op de helft van alle vergelijkingen die je tussen Kal-El en Jezus zou kunnen maken.
Nu zorgt het verbeelden van Jezus altijd voor problemen. Jezus was zowel honderd procent mens als honderd procent God, wat natuurlijk paradoxaal is. Dus hoe pak je dat aan? Sommige films slaan te ver door naar de menselijke kant (The Last Temptation of Christ) andere juist naar de Goddelijke kant (Jesus). Ik denk dat juist Man of Steel een opvallend goede balans heeft gevonden.
Veel superhelden zijn “normale” mensen die een masker dragen. Batmans echte naam is Bruce Wayne en Spider-Man is in het echt Peter Parker. Kal-El is een uitzondering. ‘Superman’ is wie hij echt is. ‘Clark Kent’ is zijn geheime identiteit. Zo is het ook met Jezus. Zijn ware identiteit was niet die van de zoon van een timmerman, maar als de Zoon van God. Tegelijkertijd is Hij opgegroeid op aarde waardoor hij weet wat het is om mens te zijn. Jor-El zegt het zelf tegen zijn zoon: “Je bent net zo veel een kind van de aarde als van Krypton. Je kan het beste van beide werelden bezitten.”
Jammer genoeg werkt niet alles even goed. De film wil er zo graag cool uitzien dat in het eindgevecht de halve stad aan gruzelementen wordt geslagen. Super spectaculair al die neerstortende gebouwen, maar de boodschap van hoop en redding komt niet zo overtuigend over wanneer letterlijk miljoenen mensen omkomen als bijkomende schade.
Man of Steel gaat technisch gezien over Superman, maar zit propvol verwijzingen naar Jezus. Juist door niet letterlijk Jezus te verbeelden, maar een paar stappen terug te nemen, weet de film een goede combinatie van de menselijke en goddelijke kant van Jezus weer te geven. Helaas wordt tegen het einde het spektakel belangrijker dan de boodschap.
