“Mijn vriend bleek corona te hebben. Dit betekende voor mij dat ik mijn gezondheid in de gaten moest houden. Op een gegeven moment werd ik een beetje verkouden, dus moest ik een test laten doen. Mijn klachten werden de tijd daarna steeds heftiger: ik kreeg hoofdpijn, keelpijn en moest veel hoesten. Ook ben ik heel snel moe. Als ik even naar de badkamer loop bijvoorbeeld, ben ik doodop als ik weer op de bank zit.”

Mijn ouders zetten mijn eten voor de kamerdeur

Afstand van familie

“Nadat ik de uitslag kreeg, moest ik direct in quarantaine. Het is vreemd om te beseffen dat ik corona heb. Ik had het niet verwacht, gezien de klachten die ik heb. Ik dacht dat de klachten veel erger zouden zijn, daarom was ik verbaasd. Toch moest ik in quarantaine. Dus mijn kamer is de plek waar ik deze tijd doorbreng. Ik moet afstand houden van mijn familie en mag niet naar beneden. Als het etenstijd is, brengen mijn ouders eten naar boven en zetten ze het voor mijn deur.”

Geen sweet sixteen

“Mijn ouders en zusjes lijken bang voor mij. Een van mijn zusjes heeft astma, dus voor haar is het ook gevaarlijk om ziek te worden. Ik snap het wel, maar het is een rare situatie. Behalve mijn gezin, mag ik natuurlijk geen familie en vrienden zien. Ik voel me daarom best eenzaam. Gelukkig heb ik een hoop kaartjes gekregen van mensen die aan me denken en me beterschap wensen. Dat helpt een beetje tegen de eenzaamheid. Komende week ben ik jarig, maar mijn sweet sixteen mag ik lekker in mijn eentje op mijn kamer vieren.”

God laat zichzelf zien door de kaartjes die ik krijg

God geeft troost

“God is wel echt aanwezig, waardoor ik me minder alleen voel. Ik bid veel deze tijd. Hij laat zichzelf bijvoorbeeld zien door de kaartjes die ik krijg. Ik merk dat Hij een troost geeft die moeilijk is om te beschrijven. Het is een gevoel alsof er altijd iemand voor je is. Elk moment.”

Even volhouden

“Ik vind het lastig dat ik niet weet hoe lang ik ziek blijf. Totdat ik 48 uur klachtenvrij ben, moet ik in mijn kamer blijven. Het kan dus zijn dat ik volgende week nog steeds niet naar school mag. De school heeft wel geregeld dat ik de lessen dan online mee kan maken. Ik weet alleen niet of ik de energie heb om dat te kunnen doen. Maar dat zien we dan wel. Het is even niet anders; ik moet het maar even volhouden. Gelukkig is Hij erbij.”  

Marit gaat op kamers in tijdens de coronacrisis. Ze voelt zich wat onzeker over hoe eenzaam het daar gaat zijn. Lees het hier.