Vooruit, misschien geloofde ik niet écht dat ik zou zakken voor mijn rijexamen of dat mijn vrienden onze dinnerdates achteloos zouden vergeten, en ik was blij dat het tegendeel gebeurde. Maar in deze situaties dek ik mezelf graag in met een gepantserd schild, terwijl ik in mijn legerpak door een kogelvrij raam naar de ravage loer. Als ik dan word beschoten met de tegenslagen van het leven, ben ik onoverwinnelijk.

Mijn omgeving was verdrietig en medelevend toen ik de eerste keer zakte voor mijn eindexamen, maar ik had de weddenschap gewonnen. “Waarom zijn jullie zo verbaasd? Ik zei dit toch al lang? Boeien.” Toegegeven: dat schouders ophalen is niet altijd oprecht. Diep van binnen huil ik met ze mee. Maar ik lijk sterker en voel me minder vatbaar voor teleurstellingen. Pessimisme: de beste lifehack ooit, als je het mij vraagt.

Toch hebben optimisten in afwachting van de leuke dingen in het leven vast en zeker meer lol. Wetenschappelijk gezien (want ik was toch even benieuwd) blijken optimisten inderdaad blijer te zijn met zichzelf en zijn pessimisten goed voorbereid op tegenslagen.

De gulden middenweg? God, denk ik. Je kunt zelf van alles voorspellen, je voorbereiden op het ergste of het leukste. Maar met of zonder teleurstellingen, is het God die de touwtjes in handen heeft. Met vertrouwen op Hem zijn tegenslagen lang niet zo dramatisch en is je toekomst per definitie rooskleurig. Een les die een ras-pessimist (ehm… realist) als ik nog flink moet leren. Dan eerst maar eens kijken of DAAR een tegeltje van bestaat.