Wanneer er aan de eettafel werd gevraagd hoe mijn tentamen die dag was gegaan, was het antwoord steevast: het wordt een onvoldoende. Als je mij moet geloven, word ik nooit ergens aangenomen (inmiddels is het bij BEAM wel gelukt, geloof ik), worden gemaakte afspraken last minute afgezegd en zijn zieke mensen niet meer te genezen. Wat pessimistisch van je, hoor ik je denken. Maar, zoals elke pessimist nu zou zeggen, zeg ik ook: je bedoelt ‘realistisch’. Ik ben gewoon goed voorbereid.

Vooruit, misschien geloofde ik niet écht dat ik zou zakken voor mijn rijexamen of dat mijn vrienden onze dinnerdates achteloos zouden vergeten, en ik was blij dat het tegendeel gebeurde. Maar in deze situaties dek ik mezelf graag in met een gepantserd schild, terwijl ik in mijn legerpak door een kogelvrij raam naar de ravage loer. Als ik dan word beschoten met de tegenslagen van het leven, ben ik onoverwinnelijk.

Mijn omgeving was verdrietig en medelevend toen ik de eerste keer zakte voor mijn eindexamen, maar ik had de weddenschap gewonnen. “Waarom zijn jullie zo verbaasd? Ik zei dit toch al lang? Boeien.” Toegegeven: dat schouders ophalen is niet altijd oprecht. Diep van binnen huil ik met ze mee. Maar ik lijk sterker en voel me minder vatbaar voor teleurstellingen. Pessimisme: de beste lifehack ooit, als je het mij vraagt.

Toch hebben optimisten in afwachting van de leuke dingen in het leven vast en zeker meer lol. Wetenschappelijk gezien (want ik was toch even benieuwd) blijken optimisten inderdaad blijer te zijn met zichzelf en zijn pessimisten goed voorbereid op tegenslagen.

De gulden middenweg? God, denk ik. Je kunt zelf van alles voorspellen, je voorbereiden op het ergste of het leukste. Maar met of zonder teleurstellingen, is het God die de touwtjes in handen heeft. Met vertrouwen op Hem zijn tegenslagen lang niet zo dramatisch en is je toekomst per definitie rooskleurig. Een les die een ras-pessimist (ehm… realist) als ik nog flink moet leren. Dan eerst maar eens kijken of DAAR een tegeltje van bestaat.