Stil en claustrofobisch

Zoals je waarschijnlijk al vermoedt is La Prière, wat ‘het gebed’ betekent, geen snelle, flitsende film. De sfeer die in het klooster hangt, is verweven met het gevoel dat de film oproept. La Prière voelt stil. Zo zijn er maar weinig scènes die ondersteund worden met muziek. Dat wil zeggen filmmuziek die de personages zelf niet kunnen horen en alleen voor de kijker bedoeld is. Muziek die de mannen zelf maken is daarentegen ruimschoots aanwezig. Er wordt heel wat af gezongen in deze film, want ander vermaak hebben ze niet.

Het klooster is een bubbel en er is geen contact met de buitenwereld. Geen tv, geen telefoon en uiteraard geen drank of sigaretten. Er moet met zware verslavingen worden afgerekend, en daarom is er voortdurend toezicht. Het nooit alleen zijn, in combinatie met de afgelegen ligging van het klooster, zorgt vooral in het begin wanneer Thomas zijn afkickverschijnselen het hevigst zijn, voor een claustrofobische sfeer. Pas later valt het op hoe hard hij het samenzijn nodig heeft. Op het hoogtepunt van zijn verslaving was hij immers helemaal alleen.

La Prière maakt de keuze om het hele afkickproces in het klooster van begin tot eind te laten zien. Het nadeel daarvan is dat afkicken een lang proces is en de film dus voortdurend tijdsprongen moet maken. Ontwikkelingen gaan daardoor wel erg snel, en erger nog, verhaallijnen worden niet afgemaakt. Een paar open eindes wil ik best met mijn eigen verbeelding opvullen, maar als het te vaak gebeurt voelen gebeurtenissen niet meer belangrijk. We horen toch niets meer over de gevolgen, dus waarom zou het je nog raken?

Vorm maar geen inhoud?

Tijdens het kijken begon ik me af te vragen of Thomas zich nu echt bekeerd had of niet. Zijn geloof kwam op mij gemaakt over. Eerst dacht ik dat dat kwam omdat de agnostische regisseur misschien geen goed beeld had van wat geloven inhoudt (al kan dat net zo goed aan mij liggen, ik heb maar weinig ervaring met het katholicisme) maar toen leek het alsof de film dezelfde vraag ging stellen. De oude non lijkt door Thomas heen te kijken wanneer ze hem vraagt voor wie hij nu precies knielt als hij bidt. Hij mag dan wel alle Psalmen uit zijn hoofd kennen, maar als dat niet meer dan een hulpmiddel is om van zijn verslaving af te komen, wat is dan de waarde van zijn geloof?

In een boeddhistisch klooster had je een vergelijkbare film gekregen.

Dat geloof in de film niet altijd oprecht overkomt, lijkt ook bewust te zijn gedaan in de montage. De mannen zijn (spottende) moppen aan het tappen over Jezus waarna er onmiddellijk geknipt wordt naar diezelfde mannen die nu tot Hem aan het bidden zijn. Het zorgde ervoor dat ik niet het idee kreeg dat het katholicisme echt een rol van betekenis speelde. Het leek eerder een middel om een doel te bereiken en het bidden had net zo goed vervangen kunnen worden door mediteren. In een boeddhistisch klooster had je een vergelijkbare film gekregen.

Er zijn momenten wanneer de film wel oprecht voelt. Bijvoorbeeld wanneer Thomas een woede-uitbarsting heeft of wanneer hij voor het eerst weer met een reële verleiding te maken krijgt. Deze persoonlijke momenten zijn zeldzaam in een film die voortdurend afstandelijk voelt.

Conclusie La Prière

La Prière is een soms te trage en afstandelijke film met een paar boeiende ideeën waarvan de uitwerking net niet lekker uitpakt.

Kijkwijzer

Er gebeurt weinig schokkends in La Prière tot er vanuit het niets een redelijk expliciete seksscène plaatsvindt. Verder zal niet iedereen alle grappen die worden gemaakt over het geloof even respectvol vinden.

Seks en Bloot: 3/5
Bloed en Geweld: 0.5/5
Grof Taalgebruik: 0/5
Humor: 0/5

Bioscooptickets winnen?

La Prière is te zien op dvd en on demand.