Breaking point

“Aan het einde van het schooljaar ging het echt niet meer goed. Op een gegeven moment werd ik hier zó gefrustreerd door dat ik meteen boos wegliep toen ik thuiskwam. Mijn ouders dachten: ‘Huh, wat is er aan de hand?’ en mijn moeder kwam achter mij aan. Ze vroeg wat er was en of ik dat wilde vertellen of opschrijven. Toen schreef ik op: ‘zelfdoding’.

Mijn moeder schrok hier natuurlijk erg van. Ik vertelde over het pesten en dat ik gewoon niet meer wist hoe het nu verder moest. Vanuit huis kreeg ik veel steun. We hebben toen school ingelicht. Uiteindelijk bleek dat het voor mij de beste oplossing was om naar een nieuwe school te gaan. Op deze school heb ik het gelukkig drie jaar erg naar mijn zin gehad.”

Bericht van God

“In de tijd dat ik alles voor mezelf hield en het gevoel had niet verder te willen leven, kwam ik weleens langs het treinspoor. Dan dacht ik: zal ik nu gewoon stoppen en wachten tot de trein eraan komt? Maar dat durfde ik niet. Ik hoorde een stem in mijn hoofd die zei: ‘Stop, want je hebt nog familie en die willen jou niet kwijt. Je hebt nog een heel leven voor je. We kunnen ook een andere oplossing zoeken.’ Ik dacht: dit is de stem van God. Ik wilde voor de trein springen, maar God hield mij tegen.”

Belijdenis

“Het pesten is ongeveer vijf jaar geleden en ik heb het een plek kunnen geven. Ik heb er geen last meer van, behalve dat ik het moeilijker vind om nieuwe mensen te vertrouwen. Verder gaat het goed! Ik doe een mbo-opleiding tot pedagogisch medewerker, heb leuke vrienden en ook in de kerk heb ik helemaal mijn plek gevonden. Ik ben opgevoed met het geloof en dit jaar heb ik belijdenis mogen doen, dat vond ik heel fijn. Mijn relatie met God is door alles heel erg gegroeid!”

Loop jij rond met gedachten over zelfmoord? Neem contact op met Stichting 113 Zelfmoordpreventie (0900 0113 en 113.nl)