Irene: "Waar blijft mijn indrukwekkende bekeringsverhaal?”
Leestijd: 4 minDoor Wilke Stuij
Christelijk opgevoed en nogal onder de indruk van al die radicale bekeringsverhalen, dat was Irene (23) jarenlang: “Ik vind het fantastisch dat mensen zulke grote verhalen hebben over hun bekering, maar ik heb dat niet. Jaloezie is het niet, ik gun het iedereen, maar wat zou ik het fijn vinden om ook zoiets mee te maken, juist omdat ik zo mijn best doe.”
“Ik heb altijd geloofd dat God bestaat. Opgevoed in de kerk kon ik alle Bijbelverhalen na vertellen. Toch had ik veel vragen. Mijn brein kan er soms gewoon niet bij hoe groot God is. Mijn geloof was dan ook een verstand kwestie waardoor ik soms heel hard bij God wegrende en soms naar hem toe. Toch wilde ik meer. Ik zag en las om me heen over mensen die zich na een verschrikkelijk moeilijk verleden bekeerden tot de levende God. Begrijp me goed, ik ben blij en dankbaar dat ik een prachtige jeugd heb gehad, maar ik wil ook dat sterke geloof dat die mensen lijken te hebben.”
“De Opwekking conferentie kwam er bijna aan en het voelde als een donderwolk die boven me hing. Ik ben een jaarlijkse bezoeker en elk jaar geniet ik onwijs én voel ik me verdrietig. Dat verdriet voel ik op de momenten dat ik besef hoeveel meer ik met God bezig zou willen zijn. En ik word nog verdrietiger als ik bedenk dat ik me dat vorig jaar op Opwekking ook al besefte en daar dus een jaar lang veel meer mee had kunnen doen. Ik zag het al helemaal aankomen dat dit knagende gevoel tot een dieptepunt zou komen tijdens dat weekend. Ik trof dan ook voorbereidingen: Ik plakte overal op mijn muur Bijbelteksten, bidden en Bijbellezen deed ik elke ochtend en avond, en ook praatte ik met vriendinnen veel over mijn geloof. Ik deed ontzettend mijn best en toch hielp het me niet om God meer te voelen, het voelde eerder als één groot toneelstuk. Ik vond het rete-spannend om af te reizen naar Opwekking, want ik wist dat de confrontatie zou komen.”