Volgens de Volkskrant zijn introverte mensen juist populair geworden. Verlegen zijn is niet cool, maar introversie des te hipper. Toen ik dat las gingen mijn nekharen rechtovereind staan. Met dat statement was ik het duidelijk niet eens. Ik begreep niet waarom de schrijver een karaktereigenschap als populair kon bestempelen. Populariteit is maakbaar. Je karakter niet. Jaren geleden dacht ik dat ik mijzelf goed kende. Mijn wekelijkse uitlaatklep waren theaterlessen op zaterdagmiddag. Op kamp gaan met een grote groep was iets waar ik maanden naar uit kon kijken. En in mijn vriendengroep was ik een van de sfeermakers. Social anxiety paste niet bij mij. Ik zag mijzelf als een extravert persoon. Tot een paar jaar geleden. Tijdens mijn afstuderen zijn mijn begeleider tegen mij dat ze me introvert vond. Ik vatte die opmerking meteen op als een belediging. Haar woorden suisden nog wekenlang na in mijn hoofd. Ik ging steeds meer geloven dat ze gelijk had. Die gedachte werd een self-fulfilling prophecy en ik werd steeds geslotener. Introvert of extravert zijn vaak niet de juiste labels om je identiteit te definiëren. Zo zwart-wit is het niet. Misschien voel jij je in je sportteam vrij om te zeggen wat je denkt, maar ben je op je werk juist teruggetrokken. Of misschien houd je van feestjes, maar kun je je ook urenlang vermaken met een boek. Je neigt vast meer naar de introverte of extraverte kant. Maar ik geloof dat er geen absolute tweedeling bestaat. Dat begon ik langzamerhand zelf ook in te zien. In sociale situaties was ik zo bezig mijn eigen gedrag te analyseren, dat ik mijzelf gek maakte. Tot ik mijn rust vond bij God. Hij kijkt niet naar mij met een stempel van introvert of extravert. God liet mij inzien dat ik mijn identiteit in Jezus mag vinden. Als God naar mij kijkt, ziet Hij Zijn Zoon. Welk label de maatschappij op mijn karakter drukt, weet ik niet. Maar dat kan ik loslaten.  Dus of je nou liever Netflixt of socializet. Jij bent méér dan normaal.