Laura was vijftien toen ze een knobbel ontdekte en gediagnosticeerd werd met een zeldzame vorm van kanker. De chemo’s deden hun werk, maar het duurde niet lang voordat de kanker weer opdook.  Deze keer ongeneeslijk. Voor de voorstelling begint kan ik me moeilijk voorstellen hoe het is om te kiezen om dood te gaan. Het is ontnuchterend dat het niet slechts theater is. Laura’s verhaal is onwerkelijk echt. Laura, nu eenentwintig, zou kunnen overlijden voordat de laatste voorstelling is gespeeld. Na afloop van de première stonden Laura en Jamie arm in arm een minutenlange staande ovatie te ontvangen. Jamie Grant speelt Laura in deze solovoorstelling. Het begint op de dag voor het trouwfeest dat Laura voor zichzelf houdt. De rest van de avond springt ze heen en weer in de tijd, waardoor je haar hele verhaal meemaakt.  Lachen, nee huilen. Of toch lachen.
De voorstelling is nog geen minuut aan de gang, of ik zit al te lachen op mijn stoel. Net zo gauw zit ik weer met een brok in mijn keel te kijken. Is dit het meisje dat net nog met twinkelende ogen een dansje deed in haar pyjama? De snelle afwisseling in emoties is ontzettend knap. Het ene moment komt het zo dichtbij dat ik het niet droog hou, het volgende moment is het weer lekker luchtig en zit ik te grinniken om haar bijzondere redenaties en komische verhalen. Ik doorleef het hele kankertraject met Laura.  Net als zij krijg ik rillingen bij foldertjes over pruiken, goedbedoelde adviezen en voel ik haar gêne als haar vader haar moet wassen. De verschillen met een ‘normaal’ leven worden bar duidelijk: lopen is acrobatiek geworden en dagen zijn schrikbarend lang. Meiden op school vertellen over uitgaan in het weekend en klagen over bad hair days, terwijl Laura elke dag een no hair day heeft en in bed ligt. Een van de aangrijpendste stukken van de voorstelling is wanneer Laura haar chemo krijgt. Hoewel ze even daarvoor nog strijdlustig zei dat ze positief zou blijven, zie je tijdens het nummer ‘Fix you’ van Coldplay wat de chemo met haar doet. Fluisterend schreeuwt ze: ‘Wow… Dus dit is chemo’. Haar lach is ver te zoeken.  Leven door te kiezen voor de dood
Wanneer er voor de tweede keer kanker geconstateerd wordt, blijkt dat zelfs bij behandeling of operatie de kanker terug zal komen. Uitstel van executie. Eindelijk begrijp ik waarom ze kiest om zich niet te laten behandelen, als ze zegt:  ‘Ik wil nog zo lang mogelijk genieten van wat het leven te bieden heeft en niet de kwaliteit van het leven op hoeven geven. Ik vind mijn leven daar te waardevol voor. Dus om echt te kunnen leven nu het nog kan, kies ik voor wat er recht tegenover staat. De dood.’ De boodschap die ze mee wil geven, net als in haar boek, is dat er schoonheid is in het nu. Het leven is een oneindige aaneenschakeling van nu-momenten, volgens haar. Zoals Bob Dylan zong: those not busy being born are busy dying. Ondanks dat Laura ongeneeslijk ziek is, valt zij niet in de laatste categorie. Ze leert je om op een nieuwe manier naar het leven te kijken.   Waarom naar de voorstelling?
Je hoort of leest vaker verhalen over kanker, maar door te zíen hoe een jonge tiener in de achtbaan komt van onderzoeken, slecht nieuws gesprekken en behandelingen, voel je hoe het is om het mee te maken. Niet als toeschouwer, maar als patiënt. Het is moeilijk om niet aangegrepen te worden door de voorstelling. Zowel de rauwe vragen als de praktische zaken komen aan bod. Je gaat mee naar de behandelingen en gaat samen met haar winkelen voor de begrafenis, want ‘ik wil op hakken de hemel in’. Leef! is een voorstelling die niet alleen maar gaat over de ellende rondom kanker, maar juist over positief in het leven staan. Bezoek ‘m als je de kans krijgt! Jamie Grant trekt nog tot mei door heel Nederland. Bekijk hier de speellijst en de trailer. Fotocredits: Annemieke van der Togt