Toen ik werd geboren, was hij er al. Ik wist niet beter. Vanaf het moment dat ik kon lopen, rende ik regelmatig enthousiast achter hem aan. Tot zijn grote schrik. Mijn moeder werd boos toen ik zijn eten op at (niet alles). Maar hoe dan ook: we waren dikke maatjes en knuffelden, al wilde tot mijn teleurstelling niet bij mij op schoot, veel. Als ik hem lekker aaide, liep er steevast een dikke druppel kwijl uit zijn bek. Buikpijn had ik toen Basje steeds magerder werd en ineens liever niet meer naar buitenging. De dierenarts was onverbiddelijk: hij moest worden ingeslapen. Tranen met tuiten huilde ik. Ik bleef hem aaien tot dat hij geen hartslag meer had. Het beeld dat Basje begon te kokhalzen na het eerste prikje, stond op mijn netvlies gebrand. Nooit zou een andere kat de plek van Basje in kunnen nemen. Toch huilde ik daarna nog meerdere keren om konijnen en katten – allemaal even onvervangbaar. Het was niet het enige verdriet dat ik had. Het deed pijn toen een van mijn klasgenoten overleed. En mijn opa, natuurlijk. Een tranendal volgde toen mijn vriendje het uitmaakte. WAAROM?! Omdat iemand mij op school lelijk had genoemd. Omdat ik ruzie had met mijn beste vriendin. Verdriet, het hoort bij het leven. Of je het nou wil of niet. Maar, zo is maar gebleken in mijn zorgeloze, fijne leventje: what doesn’t kill you, makes you stronger. Verdriet bestaat in alle vormen en maten en is altijd pijnlijk. Deze week besteden we daar bij BEAM aandacht aan. Ben je benieuwd hoe je het beste kunt rouwen? Wat je precies wel en niet moet zeggen tegen je verdrietige bestie? En wat de beste tips and tricks zijn als je tegen de tranen vecht in de klas? Houd de website deze week dan in de gaten! En heb je verdrietige verhalen die je met ons wil delen? Stuur dan een mailtje naar beamredactie@eo.nl of WhatsApp naar het nummer 0683673700.