"Ik reed op mijn motor de kerk binnen”
Leestijd: 5 min
Leestijd: 5 min
Ronkende motoren, zwarte vesten, grote baarden en zware helmen. Een groep stoere kerels sierde afgelopen EO-Jongerendag het buitenterrein van het GelreDome. Samen vormen ze de christelijke motorclub ‘Disciples’. “Wij willen deze jongeren meegeven dat je bij God mag zijn wie je bent, ook als je er niet als een doorsnee-christen uitziet.”
Tussen alle enthousiaste, jonge en veelkleurige BEAM’ers loopt een aantal leden van de Disciples rond op het buitenterrein. De mannen zijn eerder op de dag wel even in het stadion geweest, maar: “Eerlijk gezegd vond ik de bas een beetje hard. Ja, dat klinkt gek uit de mond van een motorrijder, hè?”. Dus genieten ze nu lekker van het zonnetje. Als er gevraagd wordt wie er wat over de motorclub wil vertellen, wordt André naar voren geschoven. “Wij wilden onze passie voor God en onze hobby – motorrijden - met elkaar combineren. Wij zijn dus een christelijke club. Dat zie je ook terug op onze vesten: enerzijds in onze naam Disciples, maar ook in het logo.”
Dit logo staat groot op de achterkant van de vesten afgebeeld. Op het eerste gezicht lijkt het simpelweg een stoere soldaat te zijn, maar als je beter kijkt, blijkt de figuur opgebouwd te zijn uit woorden. “Faith, trust, salvation, righteousness, spirit, peace. Het is the armor of God”, legt André uit.
“Het doel van de motorclub is drieledig. Ten eerste willen we elkaar ‘discipelen’, groeien in geloof en elkaar opbouwen. We proberen echt voor elkaar klaar te staan. Daarnaast speelt gezelligheid een belangrijke rol. We vinden het leuk om er regelmatig op uit te gaan en bijvoorbeeld barbecues te houden. Als laatste willen we graag getuigen.” Getuigen met of op je motor? Hoe gaat dat in z’n werk? “We vallen natuurlijk wel op met die motoren. Vaak stappen mensen uit zichzelf op ons af. Dan raken we in gesprek, vertellen we wat over onze achtergrond en delen we soms Bijbels uit.” Ook nu wordt er een Bijbel uit een van de vesten gevist: een Biker Bible, vol met getuigenissen van de mannen.
Al die halleluja; dat is niets voor mij…
Een van de getuigenissen is die van Peter. “Ik ben heel strikt opgevoed als Jehova’s Getuige. Mijn nichtjes hadden het altijd over de EO-Jongerendag en vroegen mij om mee te gaan. Destijds was mijn antwoord: ‘Nee, al die halleluja; da’s niets voor mij.’ Het enige juiste waren de Jehova’s Getuigen. Toch bleef er een verlangen en een nieuwsgierigheid. ‘Er moet toch iets buiten de Jehova’s Getuigen zijn wat goed is?’ Later ontdekte ik dat dat waar was. Ik ben uit de Jehova’s Getuigen gestapt en ontmoette ‘normale’ christenen waarmee ik kon praten. En leerde ik normale – christelijke – muziek kennen. Gelukkig was er buiten die wereld van strakke regels zoveel moois! Je hoeft geen rok tot over de knie te dragen om christen te zijn of elke zondag rechtop in de kerk te zitten. Dat wil ik ook mijn zoon meegeven.”
“Ja, ik ben een motorrijder. Ja, ik houd van harde muziek. En ja, ik zie er niet uit als een doorsnee christen. Maar bij God mag je zijn wie je bent!”
Het gesprek wordt onderbroken door een paar ronkende motoren op de rondweg naast het stadion. De mannen kijken op. André: “Ja, dat klinkt wel als muziek in de oren! Al zul je ons niet als snelheidsduivels over de weg zien vliegen. We onderscheiden ons van de échte motorclubs, waar iedereen met een rit mee moet. De club staat op 1, dan pas het gezin. Bij ons staat God op nummer 1, dan het gezin en daarna de club pas. Dus als je geen zin hebt om mee te rijden, dan ga je gewoon niet. Vrijheid, blijheid!”
Maar is het hoe dan ook niet een gevaarlijke hobby? “Nee, als je gewoon rustig rijdt, is er niets aan de hand. Lekker tuffen, het is geen wedstrijd. Wel moet je drie keer om je heen kijken: andere weggebruikers zien jou vaak niet namelijk.” En wat als er toch iets fout gaat? “Tja, je kunt onderuitgaan met de motor. Maar dan is het heel belangrijk om direct weer dat ding te starten, God danken dat je nog steeds kunt rijden en gaan met die banaan.”
Wij zijn mooi-weer-rijders
Toch zullen de mannen zich niet vaak in onnodig gevaarlijke situaties begeven: ze noemen zichzelf namelijk ook wel mooi-weer-rijders. En als Peters vrouw hem met mooi weer op de motor ziet stappen, gaat het bij haar ook wel kriebelen. “Haar motor staat in de garage, maar ze moet nog even geduld hebben: eerst even het rijbewijs halen.” Dat Peter en zijn vrouw hun liefde voor motoren delen, zat er al vroeg in. “De voorganger in onze trouwdienst is ook een biker en heeft ons getrouwd in zijn motorvest. Zodra de dienst begon, ben ik met motor en al de kerk ingereden. Gewoon om te laten zien: je bent wie je bent. En God houdt daarvan!”
