"We willen de wereld ontdekken en onze talenten ontwikkelen. Ik zing en Herman is kunstenaar. Tuurlijk had dit ontwikkelen wonend in een rijtjeshuis gekund, maar deze manier past voor nu beter bij ons. We merken dat onze ontwikkeling met een sneltreinvaart gaat wanneer we onderweg zijn samen. We maken ontzettend veel mee, zijn 24/7 met elkaar en moéten wel communiceren, we zitten namelijk samen in een camper, dat is alles wat we hebben.
Al onze spullen hebben we, voordat we vertrokken, in onze voortuin verkocht. Het voelde als een bevrijding. We wilden veel landen zien en veel kilometers maken, dat is tot nu toe zeker gelukt. De teller staat op 15.600 kilometer.

In een ravijn belanden
Op pad zijn is fantastisch. Toch maak je ook heftige momenten mee samen. In Noorwegen waren we een weggetje in gereden waar we vast kwamen te zitten met de camper. De handrem had het begeven terwijl we op een helling stonden. We moesten stenen achter onze wielen leggen om niet in het ravijn te belanden. De zon ging onder en we zijn maar gaan slapen, al zingend en biddend.”

Dat soort momenten zijn niet leuk, maar brengen ons wel dichter bij elkaar en bij God. Doordat we dit soort dingen meemaken en God altijd weer voorziet, leren we steeds meer op hem vertrouwen.”

We zouden rond deze tijd terugkomen naar Nederland, dat gaan we niet doen

“Daar heeft onze volgende stap ook mee te maken, met dat vertrouwen. We zouden rond deze tijd terugkomen naar Nederland, maar dat gaan we niet doen. We zijn tijdens onze reis een ander christelijk stel tegengekomen. Ze verdienen hun geld door muziek te maken op straat, wij gaan dit nu met z’n vieren doen. Op dit moment ook samen met hen. We zijn een gemeente samen.

Als we muziek maken is dit geen directe evangelisatie, maar vaak gooien we er een gospelnummer zoals Shackles of Lord You Are Good doorheen. Mensen vinden het prachtig en komen met ons praten. Soms vertellen ze dat hun dag niet fijn was en dat zo door onze muziek weer blij werden. Ik geloof dat we een schakeltje zijn en dat God door ons heen kan werken. Op Instagram houden we onze volgers op de hoogte van onze reis en ook daar hebben we gedeeld dat we onze reis voor onbepaalde tijd verlengen. We benoemen bewust dat we hierin op God vertrouwen en dat we alles tot zijn eer willen doen. Dat is het belangrijkste voor ons.

Nog afhankelijker van God
De afgelopen maanden hadden we nog vrij veel zekerheid, aangezien we leefden van onze spaarrekening. Die spaarrekening is intussen bijna leeg. Ergens zou dat voor paniek kunnen zorgen, maar we vinden het eigenlijk wel heel vet dat we nu ook wat geld betreft echt op God moeten gaan vertrouwen. We zijn nog afhankelijker. Ik heb ontdekt dat alles wat ik bezit van God is. Kinderen in Marokko hebben soms helemaal niets. We leren om tevreden te zijn en ons leven in perspectief te zetten.

We lopen net als Petrus op het water. Wat we doen is niet onmogelijk, maar we willen wel bij alles wat we doen, vertrouwen op God. Hij pakt altijd onze hand weer vast als we dreigen te zinken. God houdt van ons en wil dat we écht leven en genieten, niet dat we bang en onzeker ons leven leiden. Op pad zijn met onze camper is dat voor ons."

"Ik mis mijn vriendinnen en familie ontzettend, gelukkig is er social media. Mijn beste vriendinnen waren niet verbaasd dat Herman en ik nog geen punt achter onze reis willen zetten. ‘Ik had het al wel verwacht’, was één van de reacties."

Sietske kwam tijdens de EO-Jongerendag even terug omdat ze zingt in de BEAM Worshipband. Bekijk HIER het optreden.