Ja, Levi is de perfecte christen. Ik benijd hem, voel me schuldig wanneer hij tijdens de kerstdagen zichzelf en zijn vrije tijd aan de kant zet voor de ander; voor mensen op wie hij stiekem zelf ook niet zit te wachten. “Maar anders ziet niemand hen staan”, zegt hij dan. Waarheid als een collectebus. Dat ding waar hij ook nog eens maandelijks mee langs de deuren gaat. Ik heb het weleens geprobeerd: een gesprekje maken met Frank, de man die dagelijks duizend rondjes door mijn dorp fietst. Het ging tien minuten over hem en uiteindelijk vroeg hij mij om geld. Sindsdien wimpel ik hem af als ik hem zie. Dat geld vragen is ook precies de reden waarom ik geen zin heb om met Frank te praten. Dan maar niet zoals Levi zijn, dan maar geen perfecte christen.

God zal nooit willen dat ik iets doe wat totaal niet bij mij past

Toen besefte ik: God zal nooit willen dat ik iets doe wat totaal niet bij mij past; iets wat tegen mijn karakter ingaat; iets wat mij veel meer energie kost dan oplevert, zoals met Jan en alleman een praatje maken. Want als ik dat – net als Levi – blijf doen, heeft God op een gegeven moment niets meer aan mij. Dan heb ik te lang iets gedaan wat niet bij mij past en heb ik zelf een gesprekje nodig, maar dan bij een psycholoog. Natuurlijk is het onze taak, als christenen, om je naasten te dienen. Ik wil dat echter wel op een manier doen waar ik mij prettig bij voel. Dat is een manier waarbij ik mijn talenten het beste in kan zetten, ten behoeve van de ander. Bij mij is dat door een – hopelijk korte – groet, tuinieren bij ouderen die het zelf niet meer kunnen, en stukjes schrijven over mensen, stukjes die inspireren om de wereld een stukje warmer te maken. Wat past er bij jou? Een (naasten)liefdevol 2017 toegewenst!