Als Oud & Nieuw achter de rug is, kijk ik reikhalzend uit naar mijn verjaardag. Dat ik daar dan nog ruim twee maanden op moet wachten, kan me gestolen worden. Alle cadeau-ideeën die ik met Sinterklaas over het hoofd heb gezien, spaar ik op voor die ene dag in maart. De mooiste maand van het jaar. ’s Ochtends word ik wakker met grote nieuwsgierigheid: hoe zal de dag verlopen? Wat zal ik krijgen? Soms weet ik het antwoord op die laatste vraag al, omdat ik enorm heb lopen vissen bij mijn familie en vrienden.

Verschijnen de cadeautjes eenmaal voor mijn neus, dan slaat het ongemak een beetje toe. Mijn hoofd protesteert: ‘Lekker materialistisch van je’. Terwijl ik diep vanbinnen ook wel weet dat het me niet om de spullen gaat. Cadeautjes maken me blij omdat iemand anders blijkbaar aan me heeft gedacht op een moment dat ik er niet bij was. Toch krijg ik het in mijn hoofd niet recht gepraat. Had ik maar de dienende liefdestaal: die is tenminste allesbehalve egocentrisch.

Totdat ik me realiseerde dat God mij elke dag cadeautjes geeft! Cadeaus die ik van harte aanneem: het mooie weer, mijn gezondheid, een fantastische familie… Onze hemelse Vader gaf notabene zijn eigen Zoon aan ons! Hij is Degene die non-stop aan mij denkt als ik het niet door heb. En andersom geloof ik ook dat Hij blij is met onze cadeautjes aan Hem. Als we er voor elkaar zijn, lachend en huilend. Als we (om)kijken naar Zijn schepping. Als we zingen en dansen. Als we onze talenten ontdekken. Als we onszelf durven zijn. En juist dáárom besluit ik mijn liefdestaal te accepteren. Ja, ik houd van cadeautjes en daar ga ik vanaf nu trots op zijn!

PS Mocht je mij nou willen helpen om deze liefdestaal te accepteren: je kunt het adres van BEAM vinden op Google. (HAHA)