Begin dit jaar was ik betrokken bij een gewelddadige roofoverval. Sinds die gebeurtenis sliep ik slecht, kreeg ik minder werk uit m’n vingers en twijfelde ik aan alles. Ik werd gek. En ondanks dat ik deze gevoelens wel met God en mijn vrienden durfde te delen, kwam ik er niet vanaf. “Waarom ga je niet naar een psycholoog, Bas?” werd mij gevraagd/aangeraden. “Nee joh, ik ben toch niet gek?”, antwoordde ik dan. “Ik kan dit zelf oplossen.” Er zit vaak schaamte rondom een psycholoogbezoek. Tenminste, bij mij wel. Waarom zou ik, een knul die alles in zijn leven zelf heeft gedaan, verwerkt en opgebouwd, nu hulp nodig hebben van een onbekende man of vrouw? En trouwens, het is maar een lullig overvalletje. Ik ben niet levensbedreigend verwond of levenslang gehandicapt geraakt. Mijn hoofd is eventjes in de war, dat is alles. Het komt wel weer goed. Hoe vaker ik dat laatste tegen mijzelf zei, hoe minder ik erin ging geloven en hoe slechter ik sliep. Ik kwam in een zwarte draaikolk terecht en werd er steeds dieper ingetrokken. Ervoer een groeiend gevoel van machteloosheid. Ik hyperventileerde, kreeg hartkloppingen en kon elk moment in tranen uitbarsten. Tot ik op een maandagochtend op de redactie van BEAM instortte en hardop uitsprak: “Ik ga naar een psycholoog.”

Wat heeft de ander aan jou, als je zelf niets waard bent?

Vanaf dat moment ging het bergopwaarts met mij. Alleen het uitspreken van die zin gaf al rust. Ik zou geholpen worden. Hoef het niet meer alleen te doen. Eindelijk! De gesprekken bij de psycholoog zelf waren een opluchting. In gesprekken met vrienden is er een soort wederzijdse verwachting: eerst deel jij wat over jezelf, vervolgens mag de ander over zijn of haar eigen situatie vertellen. Bij een psycholoog bestaat die verwachting niet. Je mag een uur lang over je eigen sores praten, zonder dat je je schuldig hoeft te voelen dat je geen wedervraag hebt gesteld. Het gaat om jou, alleen maar jou. Eerst aan jezelf denken, voordat je aan een ander denkt. Want wat heeft de ander aan jou, als je zelf niets waard bent? Ik ben blij dat ik de stap heb gezet om de hulp van een psycholoog in te schakelen. Ben nu al een maand uitbehandeld en voel me als herboren. En totaal niet gek! Ik had iemand nodig die onbevooroordeeld luistert en professioneel advies kon geven. Tegen wie ik non-stop mijn innerlijke storm kon spuien. Die mij een spiegel en helikopterview verschafte, zodat ik weer door kon met mijn leven. Zonder angst. Dat gun ik iedereen. Ieder mens kan een psycholoog gebruiken.