’s Nachts, als het helemaal stil was op de camping, gingen we met een groepje het terrein af. Dan liepen we naar het strand om te gaan zwemmen, naar de dijk om over het wad uit te kijken of gingen we gewoonweg door de duinen struinen en tussen de konijnenhollen liggen. Op de Waddeneilanden is er in de de verste verte geen grote stad te bekennen, dus de hemel is bezaaid met sterren. Hand in hand liepen we elke avond vallende sterren te tellen. Het toppunt van romantiek! Alhoewel, misschien ook niet. Op een van de avonden dat we over het eiland zwierven, was ik in gesprek met een meisje terwijl mijn zus en mijn summer fling voor ons liepen. Plotseling pakte hij haar hand vast, zo liepen ze verder tot we bij de dijk kwamen. Ik kon mijn ogen niet geloven! Toen mijn zus en ik die avond in bed kropen, vertelde ze hysterisch dat hij haar had proberen te zoenen (waar zij uiteraard, als goede zus, voor had bedankt). Dat ook nog! Was het zo’n player? De volgende dag kwam hij schuchter naar me toe. Om op te biechten dat hij mijn zus en mij niet uit elkaar had kunnen houden. ‘'Niet in het stikdonker, in ieder geval.’' Ach. De week daarop liep hij met een ander meisje hand in hand, terwijl ze totaal niet op me leek. Misschien maar goed dat de zomer weer voorbij was. Tekst: Lola Brouwer
Beeld: Youtube