“Ik ben Elise. Ik studeer Verpleegkunde en woon op kamers in Ede. In mijn vrije tijd blog ik op inspiringelise.nl (go shameless selfpromotion!). Zaterdag ben ik 18 geworden, dus dit weekend vieren we feest.”  Wie is je vader?
“Mijn vader, Dick Vos, is voorganger in Noordoost-Groningen. Hij is niet afgestudeerd als predikant, want hij heeft alleen zijn bachelor gedaan. Maar omdat in Noordoost-Groningen een tekort aan predikanten was, is hij gevraagd om voorganger te worden. Daarvoor deed hij ook al kerkelijk werk. Hij was pastoraal werker, jeugdwerker en gaf catechisatie. Vijf jaar geleden begon hij als predikant.” Wat vond je als kind van het beroep van je vader?
“Ik had nooit echt een goed beeld van wat mijn vader precies deed. Als vriendjes of vriendinnetjes op de basisschool mij vroegen naar het beroep van mijn vader, wist ik daar geen goed antwoord op. Door de jaren heen ging het steeds meer begrijpen.” Hoe was het voor jou om je vader voor het eerst voorin de kerk op de preekstoel te zien?
“Nog voordat hij voorganger werd, preekte hij al wel eens in kleine kerkjes. Ik vond dat hele leuke uitstapjes, omdat ik naar de kerk gaan in de tijd niet zo leuk vond. We reisden dan met z’n allen een paar uur in de auto naar zo’n gezellig, kleine gemeente. Toen vond ik het al heel fijn om naar mijn vader te luisteren. Dat is nooit veranderd.” Wat maakt dat je zo graag naar je vaders preken luistert? “De stijl van preken van mijn vader is heel duidelijk. Er zit altijd een heldere lijn in. Bovendien blijf ik over zijn preken lang nadenken en napraten. Ik heb er echt iets aan en dat is bij andere dominees nog wel eens anders.”

“Ja, op de preekstoel is hij een stukje serieuzer. Een vriendin van mij kende hem alleen maar als voorganger en kwam een keer bij ons thuis. Toen zat hij gek te doen met mijn zusje. Daar keek ze heel gek van op! Ik heb nog nooit zo’n verbaasd gezicht gezien, haha!” Vind je het ook wel eens lastig dat je vader voorganger is?
“Toen wij naar Noordoost-Groningen verhuisden, kwamen we in een hele hechte gemeenschap terecht. Het is echt ‘ons kent ons’. Ik merkte dat ik daardoor wel een beetje ‘de dochter van’ ben. Dat vond ik wel even wennen. Maar ik voel niet de druk om me anders te gedragen. Ik ben gewoon mijzelf.” Ben je trots op je vader?
“Ja, zeker! Ik vind het erg knap van hem dat hij de stap heeft gezet om naar het Noorden te verhuizen en zich nu al 5 jaar inzet voor de gemeente. Ik woon nu vlakbij Veenendaal. Daar zijn 37 kerken, met vaak meerdere voorgangers. In Noordoost-Groningen lijkt het wat dat betreft soms wel een zendingsgebied. Daarom vind ik het extra moedig van hem dat hij deze stap heeft gezet en Gods weg wil gaan.” Was jij een hele andere Elise geweest, wanneer je vader bijvoorbeeld slager van beroep was?
“Ik denk het wel. Het geloof is altijd een belangrijke basis in ons gezin en in onze opvoeding geweest. Dat kan in het gezin van een slager natuurlijk ook zo zijn. Maar ik denk dat het geloof, juist door het beroep van mijn vader, heel erg centraal heeft gestaan in mijn leven. Bovendien heb ik dankzij zijn werk op veel plekken in Nederland geweest. Ik ben wel vier of vijf keer verhuisd. Ik heb daardoor zoveel vrienden leren kennen met wie ik nog altijd een hele waardevolle band heb. Dat ik had ik niet willen missen!” Is jouw vader of moeder ook voorganger en wil je, net als Elise, jouw verhaal vertellen in deze nieuwe rubriek. Stuur een mailtje naar beamredactie@eo.nl. We zijn nog hard op zoek naar ‘heilige boontjes’.