Hawa (17): “Zelfs in de kerk zie ik racisme”
Leestijd: 3 min
Leestijd: 3 min
Naar aanleiding van het overlijden van George Floyd ontstond er een wereldwijde beweging tegen racisme en discriminatie, die nog altijd gaande is. Wij spreken jongeren over hun persoonlijke ervaringen met dit onderwerp. Dit keer vertelt de 17-jarige Hawa haar verhaal. "Ik vraag God om me rust te geven zodat ik er niet te lang mee rond blijf lopen.”
“Dat mensen mij als ‘anders’ beschouwen, merk ik al als ik over straat loop. Voorbijgangers kijken mij soms raar aan en in de winkel krijg ik bezorgde blikken, uit angst dat ik iets steel. Ik ben niet eens de meest donkere persoon, maar zelfs ik merk dat racisme in Nederland nog steeds speelt. Het is vooral voelbaar wanneer ik mensen vertel dat ik VWO doe. Veel mensen zijn dan ontzettend verbaasd.”
“’Wat knap van je zeg!’ Krijg ik vaak te horen als ik vertel dat ik de moeilijkste vakken op school volg. ‘Wat mooi dat je dat aankan’. Ondertussen vertelt niemand waarom ze daar zo verbaasd over zijn. Als ik er naar vraag krijg ik vage antwoorden: ‘Oh dat had ik gewoon niet verwacht.’ Maar ik weet dat het te maken heeft met mijn huidskleur.”
“Zelfs in de kerk merk ik dat racisme soms een rol speelt. Zo hebben we sinds kort redelijk wat AZC-ers in de gemeente. Zij spreken geen Nederlands en dus is er een heel vertaalteam voor hen opgezet. Super goed dat dat gebeurt. Toch merk ik dat veel mensen zich er ook aan storen, ze vinden het vervelend dat dat erbij is. De asielzoekers vragen ons dan of ze wel welkom zijn, of ze misschien weg moeten gaan. Dat vind ik ontzettend zielig.”
“Meestal ga ik niet op opmerkingen in en lach ik het ongemakkelijk weg. Wat zou ik moeten zeggen? Ik heb geen zin om boos te worden en ik ben niet op zoek naar ruzie. Als het regelmatig gebeurt heb ik er soms wel last van. In die situaties helpt het om te bidden. Ik vraag God om me rust te geven zodat ik er niet te lang mee rond blijf lopen.”
“Tijdens alle protesten in het kader van Black Lives Matter, merkte ik dat er veel op me af kwam. Mensen stelden me vragen over de situatie en ik werd gevraagd voor een protest. Helaas kon ik daar niet bij zijn, maar anders had ik het graag gedaan. Het is belangrijk dat dit bespreekbaar wordt. Mensen denken vaak dat alles in Nederland mooi en perfect is, dat iedereen van elkaar houdt. Maar ondertussen is racisme hier ook duidelijk aanwezig.”
“Denk na voordat je iets zegt. Voor jou lijkt het misschien een normale vraag, maar dat kan de ander veel pijn doen. Ik denk dat racisme altijd blijft, dat krijg je er niet zomaar uit. Als mensen bepaalde overtuigingen hebben, zal ik dat niet kunnen veranderen. Maar erover praten helpt om meer bewustwording te creëren.”
