“Mijn organisatie Love Revolution wil over grenzen zoeken naar verbinding door muziek en geloof. Dat is een mooie zin die ik samen met mijn team heb bedacht om kort en krachtig uit te kunnen leggen wat we doen, maar ja, toen kwam corona.” Hanne zit op een bank in het kantoor van Love Revolution in Veenendaal met een wereldkaart achter zich waar rode stickers op zijn geplakt van waar hij met Love Revolution is geweest: Siberië, India, Servië. Ook is er een dikke rode sticker op Nederland geplakt. “Tijdens deze coronaperiode werd voor ons nog duidelijker dat we niet alleen landsgrenzen over willen, maar dat we ook figuurlijk grenzen willen verleggen van christenen in Nederland in hoe ze doen en denken. We willen eerlijk praten over onderwerpen die in het christelijke wereldje vaak taboe en waar mensen de dupe van worden. Eén van de dingen waar we ons druk om maken is hoe de kerk en hoe christenen omgaan met lhbti+’ers.”

Geen discussie, maar luisteren

Hanne gaat rechtop zitten en krijgt een serieuzere blik: “Ik vind echt dat we hierover moeten gaan praten met elkaar, dat is echt nodig. We beschadigen en verliezen de ander hierin. Mensen zien elkaar niet meer als mensen. Bij mij ontbrandde het vuur toen ik een video zag van #BOOS waar een homoseksuele jongen door een kerk in Krimpen aan de IJssel keihard wordt afgewezen. Intussen is wel duidelijk geworden dat het qua contact zoeken met de dominee van deze kerk niet echt netjes is gegaan, maar dan nog zegt hij verschrikkelijke dingen over lhbti+’ers. Ik word daar echt boos en verdrietig van. Dit is het zoveelste verhaal van hoe we als kerk ongelofelijk kansloos omgaan met lhbti+’ers. Toen ik die video zag, besefte ik dat ik hierover wilde leren door in gesprek te gaan met mensen die gay zijn. Niet door een discussie te voeren, maar door écht naar hen te luisteren.”

Je kan wel een theologie hebben, maar als deze schade het resultaat is, dan geloof ik daar niet in

“En of ik veel dingen heb geleerd van mijn research en deze gesprekken. Wat me het meeste bij blijft is de diepe schade die de kerk door hun opstelling bij veel lhbti+’ers achter heeft gelaten. En dan denk ik: ‘Je kan wel een theologie hebben, maar als deze schade het resultaat is, dan geloof ik daar niet in.’ Er zijn gelukkig ook verhalen van lhbti+’ers die juist een positieve ervaring met de kerk hebben, maar helaas is dat een minderheid. Veel lhbti+’ers verlaten de kerk omdat er zo ongelofelijk hard en veroordelend met hen wordt omgegaan. Soms tussen neus en lippen door, dan weer vanaf de kansel of vanaf het podium. Het is aanvallend, het is afwijzend, het is veroordelend. Dit terwijl het echt al moeilijk genoeg is als je jong bent en ontdekt dat je niet hetero bent. Dat is per definitie al een worsteling. De kerk zou dan juist een veilige plek moeten zijn. Ik vind dat mensen óf oprechte interesse moeten tonen, óf hun mond moeten houden. Een lhbti+’er moet samen met God een weg kunnen vinden, hoe dat er voor hem of haar ook uitziet. We moeten niet meer zeggen: De Bijbel zegt dit, dus mogen we mensen kapot maken. Sorry hoor, maar daar ben ik helemaal klaar mee.”

Bijbel als wapen

De mening van Hanne en de missie van Love Revolution over dit onderwerp is duidelijk. Maar hoe gaat hij dan om met christenen die hier anders over denken? Christenen die wél in de Bijbel lezen dat God homoseksualiteit afkeurt? “Deze mensen zijn mijn naasten, maar het is voor mij geen optie om de Bijbel als een wapen te gebruiken en mensen af te wijzen. Dit is in de kern wat er misgaat. Ik zal altijd proberen met hen in gesprek te gaan. En eerlijk is eerlijk, ik kies nu liever de kant van een groep die al jaren onderdrukt is, afgewezen is en niet mee mocht doen dan voor de groep die daarvoor heeft gezorgd. Dat deed Jezus ook, hij was kritisch op de elite die andere mensen buitensloot. Hij is daarin mijn voorbeeld. En ik snap waar deze mensen vandaan komen, ik heb ook vanuit de Bijbel afwijzend over lhbti+’ers gedacht als jongen die opgroeide in een pinkstergemeente. Maar realiseer dus dat dit homofobie in stand houdt en veel schade doet. Tegelijkertijd is het een proces om anders over je geloof en theologie te gaan denken, ik ben ook jaren aan het zoeken geweest, dus ik vind dat we elkaar die ruimte mogen geven."

Het voelt spannend om mijn lhbti+-standpunt te delen, het voelt als een risico, maar het is té belangrijk

“Er zijn christenen die zeggen dat het onderwerp lhbti+ veel te vaak naar voren komt in de media, dat het te veel is. Ook daar ben ik het niet helemaal mee eens. Ja, we hebben het er vaak over, maar dat moet nu even omdat er zolang niet of alleen maar negatief over is gepraat. We hebben een inhaalslag te maken om christelijke lhbti+’ers tegemoet te komen. Het voelt nu uit balans, maar het is eigenlijk altijd al uit balans geweest.” Hanne zit gepassioneerd te vertellen, maar tegelijkertijd zijn er maar weinig bekende christenen die lhbti+-uitspraken durven doen. Hij is zich daarvan bewust. “Ik vond het eerlijk gezegd ook wel spannend, het voelt als een risico. Ik heb als artiest een achterban die het deels niet eens met me zal zijn, maar ik heb weinig negatieve berichten gekregen. Wel zijn er mensen die me niet meer willen volgen op Instagram, maar goed. Ik heb daartegenover ontzettend veel positieve en dankbare berichtjes en geluiden ontvangen van mensen die juist wel heel blij zijn dat er door een christen op een normale manier over lhbti+ wordt gepraat.”

Ter afronding van ons gesprek vraag ik Hanne wat zijn droom is als hij nadenkt over dit onderwerp. Hij doet even zijn ogen dicht en is stil. Na een paar seconden, weet hij het: “Ik droom ervan dat we elk mens als beelddrager van God zien, los van seksuele oriëntatie, huidskleur of geslacht. Dat we leren om Jezus te zien in de ander. Ik hoop op een love revolution. Dat we leren dat iemand die heel anders is nog steeds gewoon je naaste kan zijn.”

Podcast van Love Revolution over lhbti+:

Hanne reageert op discussie onder post op @EOBEAM:

Meer weten over lhbti+ in de Bijbel? Kijk onze Denkstof-aflevering hierover!