De eerste dag werd mijn angst gelijk bevestigd. Tenminste, door die zwarte bril keek ik. Mensen waren te laat. Snapten niet hoe dingen werkten. Hadden overal hulp bij nodig. En moesten steeds achter de broek gezeten worden. Ik kwam handen en slaap tekort. Vond het moeilijk om met klachten en pessimisme om te gaan. Om boven en tegelijk naast de groep te staan.

Twee dagen later veranderde alles (een goede nacht slaap helpt ook). Iedereen was gewend aan de nieuwe omgeving en manier van leven. De groep werd een eenheid. Niemand zat nog alleen. Of kwam te laat. Of zeurde over anderen. Iedereen had iemand om naast te zitten in de bus. Er werd gepraat, geluisterd, kwetsbaarheid getoond. Koekjes en snoepjes gingen rond. Tranen beantwoord met een zakdoek. Iedereen had zijn eigen plek.

Ik hoefde niet langer streng te zijn, maar trots.

En ik? Ik hoefde alleen nog maar hoofden te tellen, of soms te vragen hoe het ging. Kon mij mengen in de groep, zonder dat ik boos moest melden dat iemand ‘de volgende keer echt op tijd moet zijn’. Mijn vaderrol veranderde langzaam in vriendschap. Ik probeerde iedereen persoonlijk te spreken. Alle namen in mijn hoofd te stampen. Wilde per persoon weten wie diegene was, hoe hij/zij in het leven stond en waarheen dat leven zou moeten leiden. Ik hoefde niet langer streng te zijn, maar trots.

Plots kon ik mij voorstellen dat God ook een soort reisleider is. De perfecte dan. Hij stuurt, maar laat vervolgens ook vrij. Is trots doch streng op mensen, zijn mensen. Hij kent iedereen bij naam. Staat altijd klaar wanneer er vragen of problemen zijn. Om te luisteren en waar kan op te lossen. Zolang je je aan zijn plan houdt, heb je daarbinnen alle bewegingsruimte voor jezelf.

Hij zet de route uit, jij bepaalt de reis.