God is geen watje, Hij oordeelt ook! | Denkstof #24
Leestijd: 8 min
Leestijd: 8 min
Je kent het vast wel; het gevoel van ‘er zal nu wel iets misgaan’, nadat je iets stoms hebt gedaan. Zet God het jou betaald? Hij is tenslotte geen watje... Je mag ontdekken dat je kunt vertrouwen op zijn oordeel: het is geen oordeel wat angstig maakt, maar juist sterker en rechtvaardiger.
Als ik vroeger iets gestolen had, of stiekem met een paar gasten de Playboy uitgebreid had doorgebladerd – dan wíst ik dat er de volgende dag iets mis moest gaan. Dat ik een lekke band zou krijgen of de trein zou missen. Ik wist dat ik schuldig was en wachtte op de klap. God was een langbaardige kerel met een grote knuppel achter zijn rug, die kijkt waar zijn kleine jongetjes en meisjes iets verkeerd doen en er dan flink op los slaat. Dát zal ze leren…
Maar dat is onzin. Kinderpraat. Want God is liefde. Hij houdt van je, hij geeft om je, slaat een arm om je heen als je het moeilijk hebt. Hij is dan onzichtbaar, maar verder is hij je perfecte vriendje, of vriendinnetje natuurlijk, wat jij wil. Schattig, liefjes, roze. Hmmm… Helaas voor alle zwijmelaars, dat is ’ie ook niet.
Een Joodse voorganger zei ooit tegen me: ‘Weet je waar je God het beste tegenkomt: in het bijbelboek Hosea. Daar lijkt hij bijna schizofreen: ‘Ik haat je – ik hou van je! Sodemieter op – kom dichterbij! Ik wil je nooit meer zien – ik blijf bij je…’
God is bewogen, betrokken, opvliegend. Kijk maar naar Jezus. Woedend kon hij zijn als er gewoon dúifjes verkocht werden in de tempel. Of als zijn leerlingen kinderen wegstuurden omdat het even niet uitkwam. Van die kleine dingen. Boos is ’ie dan. Om weinig.
Maar als hij vervolgens echt reden heeft om ongelooflijk woedend te zijn – als ze hem kruisigen – komt er geen serie verwensingen, maar een zucht naar God: ‘Vergeef deze mensen… ze hebben geen idéé…’ God is geen roze watje, maar ook geen machtswellusteling. God is liefde, passie.
Er zijn er die zeggen dat die God niet oordeelt. Dat zou ouderwets zijn, liefdeloos, zo’n autoritaire God die vanuit de hoge hemel wel even bepaalt wat jij wel en niet goed doet.
Een professor uit Kroatië, die daar middenin de oorlog heeft gezeten, zegt dit: ‘Een God die niet oordeelt? Dat is alleen aantrekkelijk als je in een slapend voorstadje woont waar niks gebeurt.’ Deze man heeft gezien hoe ongelofelijk veel kwaad er in de mens huist. Middenin een oorlog, of middenin jouw thuis waar slechte ouders je het leven onmogelijk maken, of tussen vrienden die je kleineren – daar wil je een God die even flink oordeelt. Onze aarde schreeuwt om wraak, om iemand die iets doet.
Ik geloof in liefde, maar als je in liefde gelooft, dan moet je ook woedend durven zijn. Want dat is net zo goed liefde. Woede over het vervloekte onrecht dat ons en anderen overkomt. Woede over hoe sommige vluchtelingen onterecht teruggestuurd worden naar de hel waar ze vandaan komen.
Ik kan voor het meeste kwaad geen directe schuldige aanwijzen, ik weet niet precies wie er fout zit en waarom. Maar ik kan wel met mijn vrienden, met mijn kerk, de woede over zoveel onrecht levend houden – omdat ik van harte geloof dat God hier zijn oordeel over uitspreekt. En ik kan daarmee zelfs erkennen dat God mij veroordeelt als ik eraan meewerk.
Ik ben woedend, maar neem geen wraak. Ik neem het recht niet in eigen hand. Ik laat de wraak aan God. Ik ben nog steeds gefrustreerd als iemand mij het bloed onder de nagels vandaan haalt. Maar ik weet dat ik niet in iemands ziel kan kijken. Ik kan niet het juiste oordeel uitspreken over die ander. Ik kan dat niet eens over mijzelf.
Ik geloof in Gods oordeel. Omdat hij van zijn mensen en zijn wereld houdt. Hij weet wat er aan de hand is met de ander. Veel beter dan wie ook. Laat God oordelen, want ik vertrouw zijn woede. En dan ga ik wel anderen het voordeel van de twijfel geven. Dat lijkt me een prima taakverdeling
Het is makkelijk om elkaar de maat te nemen, om een oordeel te hebben over anderen. Over anderen ‘iets vinden’ is veiliger en draaien de spotlights mooi van je eigen mindere kanten af. Dat gebeurde kennelijk ook al in de vroege kerk, anders zou Paulus geen reden hebben gehad om erover te schrijven. Hij roept op om mensen niet te veroordelen (dit is wat anders dan ‘gedrag veroordelen’). God doet dit ook niet. Hij kijkt namelijk niet alleen naar de buitenkant, gedrag, maar ook naar de binnenkant.
Lees 1 Korintiërs 4:5: “Houd dus op te oordelen en wacht de tijd af dat de Heer komt, omdat hij het is die aan het licht zal brengen wat in het duister verborgen is en zal onthullen wat de mensen heimelijk beweegt. En dan zal God het zijn die ieder de lof geeft die hem toekomt.”
Kun je iemands gezicht voorstellen op het moment dat je totaal iets anders doet dan diegene verwacht? Geef een doos chocolade aan die vervelende, maar toch echt jarige collega. Hou de deur open voor die klasgenoot die nooit vriendelijk tegen je kan zijn. Schrijf een compliment op het Facebook-prikbord van die teamgenoot die je nooit ziet staan. Christenen zijn anders...? Dat is de bedoeling!
Lees Romeinen 12:18-21:
“Stel, voorzover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven. Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, want er staat geschreven dat de Heer zegt: ‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden.’ Maar ‘als uw vijand honger heeft, geef hem dan te eten, als hij dorst heeft, geef hem dan te drinken. Dan stapelt u gloeiende kolen op zijn hoofd’. Laat u niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede.”
Creatief tegen onrecht Een creatieve manier om iets tegen onrecht te doen is meedoen aan een positieve, vernieuwende actie:
