“Ik heb me heel vaak eenzaam gevoeld in mijn leven. Ik groeide op met alleen een moeder en toen ik 12 was, kwam er opeens een nieuwe man in haar leven. Dit vond ik ontzettend moeilijk en ik voelde me in de steek gelaten. Ik kon niet goed met moeilijke dingen omgaan en de gedragsproblemen stapelden zich op: Ik loog veel, luisterde naar niemand, was boos en ik sloeg mensen. Ik heb op veel verschillende plaatsen gewoond: bij familie, op een woongroep, bij kennissen. Daardoor veranderde ik ook vaak van school en werd ik gepest omdat ik nieuw was. Ook was ik wat steviger en werd ik daar altijd op gepakt.”  Ik schaam me voor wie ik ben
“Bij alles wat gebeurde ervoer ik totaal geen steun, alleen maar afwijzing. Ik schaamde me ontzettend voor wie ik was en voor hoe ik eruit zag. Op mijn twaalfde was er een man in mijn kerk die me heel veel aandacht gaf en deed alsof hij verliefd op me was. Op een gegeven moment heeft hij me mee naar zijn huis gelokte en me misbruikt. Ik wist niet wat ik hiermee moest en heb een periode geloofd dat het mijn eigen schuld was. Ik kende God wel, ik ging regelmatig naar de kerk en naar een jeugdgroep in Nijmegen, maar toch kon ik de schaamte en de veroordeling die ik voelde niet loslaten.”       “Ik belandde in een negatieve spiraal en ik ging me steeds ellendiger voelen. Uiteindelijk zag ik alles negatief en wist ik simpelweg niet meer waarvoor ik eigenlijk nog leefde. Ik voelde me zo zondig en ik schaamde me tegenover iedereen, vooral  tegenover God. Nadat ik op Google had opgezocht hoe ik zelfmoord kon plegen, besefte ik dat ik hulp nodig had. Ik begon bezoekjes te brengen aan een psycholoog en later aan een psychiater. Vanaf dat moment mocht ik antidepressiva gaan slikken en voelde ik me stukken beter, piekerde ik minder en durfde ik meer over mijn problemen te praten. Maar toch voelde ik dat het nog niet helemaal goed zat.”