“Ik deel een studentenflat met 40 andere studenten. Om een vriend van mij te bedanken, besloot ik hem te verrassend met een driegangenmenu. Ik had hem gevraagd de avond vrij te houden (zonder hem te vertellen wat het plan was), had een fortuin uitgegeven aan biologische groentes en niet-huismerk producten. Ik had brownies gemaakt, voorafjes in elkaar gegoocheld en kilo’s aardappels geschild. Na uren zweten moest ik alleen nog de chique burgers grillen. Terwijl ik de burgers in de gaten houd, vat opeens de jarenlange ophoping van vet in de studentengrill vlam. Mijn huisgenoten komen de keuken in rennen, pakken de brandblusser van de muur en onder luid gejoel wordt de brand geblust. Het schuim zet het brandalarm af en een hoog gepiep vult het hele blok. Het evacuatieproces wordt in gang gezet. Alle veertig studenten moeten naar buiten op hun pantoffels, de regen in. Twee brandweerwagens met zwaailichten en sirenes komen aanrijden. Iedereen is aan het joelen, lachen en selfies aan het nemen. Iedereen behalve ik. Ik sta een hoekje sta te huilen.”
Katie (19) “Ik werk in een vrij luxe restaurant. Op een warme zomerdag liep ik over het terras. Ik zat aan het einde van mijn dienst en was dus al wat moe toen ik de bestelling van een dame en een heer opnam: twee wijntjes. ‘Zou je dat nu wel doen, schat?’, vraagt de meneer aan zijn vrouw. Waarop ik reageer: ‘Geen probleem hoor! We hebben ook alcoholvrije wijnen voor zwangere vrouwen.’ Je voelt ‘m al aankomen: ‘Nou zeg, ik ben helemaal niet zwanger!’
Wessel (18) “Het was vrijdagavond en ik ging met een groep vrienden bowlen. Ik legde m’n sneakers in het rek en pakte er van die rode gekke schoenen voor terug. Toen ik de veters nog even aantrok, hoorde ik een nogal verbaasde en harde stem: "Hey! Dat zijn mijn schoenen!” Mijn vrienden gingen al stuk voordat ik doorhad wat er precies aan de hand was: ik liep in de schoenen van een ander meisje, met de gedachte dat het bowlingschoenen waren...” 
Martine (23) “Afgelopen zomer was ik met negen vrienden een weekendje zeilen op de Friese meren. Het was prachtig weer, dus druk op het water én de omliggende terrasjes. Na een paar uur zeilen, was het hoogste tijd voor een bakkie koffie en een sanitaire stop. We weten allemaal dat koffie laxerend werkt, dus een wat langere sessie op het toilet was onvermijdelijk. Toen ik terugkwam, zag ik mijn vrienden grinniken, maar dat doen ze wel vaker. Ik dacht er dus niet echt over na. Na een uurtje zitten, ging ik afrekenen. Ik zag de serveerster wat ongemakkelijk richting mijn bips staren. Ik volgde haar blik en zag dat er een stuk toiletpapier uit de achterkant van mijn korte broek stak. Inderdaad: mét remspoor… Ik kon maar één ding doen: zo snel mogelijk de zeilen hijsen en weg uit Sneek!"
Daniel (24) “Op een avond tijdens mijn project in Ghana bleef ik even hangen bij een groepje Ghanese jongeren. Mijn aandacht werd getrokken door een indrukwekkend kaartspel, waarbij de kaarten in een razend tempo op de tafel warden gegooid en in een voor mij onnavolgbare volgorde. Er werd veel gelachen en fanatiek gekaart. Toen één van de jongeren opstond om mij vervolgens zijn stoel aan te bieden en erop stond dat ik plaats zou nemen, nam ik wat twijfelachtig plaats. Ik voelde mezelf echt een stijve, onhandige en lompe hark met al die soepele en snelle jongens om me heen, maar het was me gelukkig gelukt om zonder blunder te gaan zitten. Daarnaast snapte ik oprecht niets van het spel, maar hoe gaaf zou het zijn als ik in Nederland een Afrikaans kaartspel zou kunnen leren aan mijn vrienden, dus ik pakte mijn kaarten van de tafel in de hoop het spel spelenderwijs beter te snappen en te kunnen leren. Drie avonden en een paar gênante fouten verder, begon ik het spel te snappen en had ik zelfs al een keertje gewonnen! Toen ik de volgende dag trots aan een van mijn groepsgenoten vertelde dat ik een Afrikaans kaartspel kende, zei hij: ‘Dat spel van gister? Dat is helemaal niet Afrikaans! Ze zijn gewoon aan het Toepen!"
Amy (20) “Jaren geleden fietste ik met twee vrienden ’s avonds van Hendrik-Ido-Ambacht naar Dordrecht. Ik moest al een poosje heel nodig naar de wc – number two, zeg maar – toen we een hele grote brug tegenkwamen. Ik kon het écht niet meer houden, dus ik gooide mijn fiets aan de kant en ben op de brug gaan zitten met mijn broek naar beneden. En toen gebeurde het: halverwege het doen van mijn business komt er ineens een Connexxion-bus vól met mensen langs. Inderdaad: iedereen zag mij zitten. Erg pijnlijk.”
Joram (21)