Eens in de zoveel tijd, vaak als ik op vakantie ben, zet ik mijn telefoon uit. Mijn zintuigen worden scherper, mijn hersenen zijn actiever en ik besteed mijn tijd nuttiger. Als ik dan weer thuiskom, ben ik bang om mijn telefoon aan te zetten. Bang om terug te keren in de wereld van volgers, likes, snapchatfilters en streaks (waar ik overigens nog steeds het nut niet van Snap). Maar altijd zet ik hem toch weer aan, en voor ik het weet word ik weer opgeslokt door datgene waar ik net nog zo bang voor was. Ik ben een slaaf van mijn telefoon op deze manier, en met mij velen.

Maar dat is niet het enige waar ik een slaaf van ben. Ik ben een slaaf van verwachtingen. Latten die steeds hoger liggen, totdat ik ze niet meer zien kan. Ik ben een slaaf van de maatschappij, want ik trek het mijzelf aan wat zij zegt, vindt en beredeneert. Op deze manier weef ik mijzelf een web, steeds dichter en dichter, totdat ik geen hand meer voor ogen zie.

Wij zijn dus geen slaaf meer, want Jezus heeft ons bevrijd!

Maar ik ben de maatschappij. Wij vormen allemaal de maatschappij. En daarmee maken wij onszélf slaaf van verwachtingen en bezittingen als telefoons, laptops of kleding. Maar leg je niet bij neer bij deze westerse slavernij. Zo staat er ook in Galaten 5 13-15: “Vrienden, laten we goed onthouden dat wij geen slaven zijn. Wij zijn vrij! Christus heeft ons bevrijd. Daardoor kunnen we als vrije mensen leven. Houd dus vol en laat niemand je weer slaaf maken.”

Wij zijn dus geen slaaf meer, want Jezus heeft ons bevrijd! Laten we onszelf dan ook geen vorm hiervan opleggen omdat ‘onze maatschappij nou eenmaal zo werkt’.  Word je bewust van wat je koopt, wat je post op social media en van de verwachtingen die jij jezelf stelt. Wordt niet opnieuw een slaaf. Je bent immers al bevrijd.