Na de knipsessie, we zijn weer op de terugweg, zegt mijn moeder met een lachje: 'Die mevrouw van net zei tegen mij: "Uw dochter is wel opgewekt, hè?"' Ook bij mij verschijnt een lach. Grappig. Ja, ik vind het altijd wel grappig als mensen zo verbaasd zijn dat ik 'opgewekt' ben. Want inderdaad. Ik ben op zich vrij vaak vrolijk. Waarom zou ik, omdat ik in een rolstoel zit, een heel droevig persoon moeten zijn? Want man, wat is het leven vaak mooi! Wat geniet ik van de kleuren in de lucht als de zon ondergaat, van lange avonden met familie en vrienden, van goede gesprekken. Wat is het geweldig dat ik kan studeren, dat ik op kan gaan in een goed boek of een mooie film, dat er zoveel humoristische gebeurtenissen zijn waar ik hard om kan lachen. Geluk zit in de kleine dingen (zó cliché, maar ook zó waar). Waarom zou ik daar dan ook niet gelukkig mee zijn? Maar is mijn leven dan altijd één groot feest? Nou nee, dat niet. Soms baal ik als een stekker dat ik niet zo op kamers kan in een andere stad, zoals mijn vriendinnen. Ben ik jaloers op mensen die een prachtige reis maken naar een ver land, terwijl ik niet even - hoppa - op het vliegtuig kan stappen. Kijk ik met spanning naar de toekomst. En als kind barstte ik een keer in tranen uit toen ik het liedje 'Healing Rain' van Michael W. Smith hoorde. Want waar bleef die 'genezende regen' dan? Ja, af en toe doet het pijn. En snap ik er niks van dat ik deze handicap heb. 'Ben je wel eens boos op God?' krijg ik soms de vraag. Ik moet er altijd even over nadenken. Verdriet herken ik wel, onbegrip ook. Maar boosheid? Nee, dat eigenlijk niet. Want wie anders dan God geeft mij die zegeningen waarvan ik kan genieten? Wie anders dan Hij geeft mij de kracht om door te gaan? Wie anders dan Jezus geeft mij die geweldige hoop? Ik snap niet waarom Hij dit nu toelaat. Maar wat ik wel weet is dit: Hij draagt mij. Hij keert dingen ten goede, ook in mijn leven. En Hij zal het uiteindelijk allemaal goed maken, volmaakt goed. Ook al duurt het mij soms te lang of zie ik het even niet: ik kan niet boos zijn op de God die mij echte hoop en liefde geeft. Ook al begrijp ik het niet: ik wil Hem blijven prijzen, mijn leven lang. Want Hij is God. Hij geeft mij hoop! Daar word ik meer dan opgewekt van. Tekst: Marieke Veening