Meisjes waren er in alle soorten en maten, maar ik vond ze stuk voor stuk ergerlijk. Ik begreep ze namelijk niet. Ze zaten altijd in kleine groepjes te giechelen en werden om het minste of geringste emotioneel. Vroeger dacht ik dat vrouwen de raarste wezens op aarde waren. Nu is dat niet meer zo. Ik weet het inmiddels zeker. Vrouwen zijn echt heel vreemd.

Vrouwen zijn de enige wezens die een klerenkast hebben die bomvol zit met niets om te dragen. Het verbaast me gigantisch dat vrouwen kunnen huilen tijdens films, terwijl die gewoon goed aflopen. En nooit van mijn leven zal ik ooit begrijpen waarom je – bewust – met meerdere personen tegelijkertijd naar het toilet gaat. Vrouwen kunnen echt ontzettend verwarrend zijn.

Maar tussen al die vrouwen zit er altijd één die echt verbijsterend is. Zij lacht het mooist of kleurt je leven het mooist in. Dat meisje is natuurlijk extra stom, want zij zet je wereld op z’n kop. Daar waar ik normaal namen vergeet en gezichten onthoud, galmt haar naam me door het hoofd, en is haar gezicht elke keer mooier dan dat ik me kan herinneren. En mijn ADHD-brein, dat 24 uur per dag draaiende is, besluit spontaan er mee op te houden als ik háár tegenkom. Alle humoristische opmerkingen die ik klaar heb liggen voor wanneer ik haar zie worden dan samengebald in een ontzettend gevat ‘hoi’.

Dan lacht ze naar me en terwijl ik doorloop word ik overvallen door het verwarrende gevoel dat verliefdheid heet. Meisjes zijn echt stom. Jongens ook. Eigenlijk zijn we allemaal sukkels in de liefde, totdat we leren dat je in de liefde je hart gebruikt en niet je hoofd. Met alleen je verstand ga je de wereld nooit helemaal bevatten. Je moet het leven voelen. Het maakt dat mensen begrijpelijk zijn, het alledaagse groots, en het leven prachtig. Het maakt zelfs meisjes leuk.

Thom Hofstede (19) is student journalistiek. Hij heeft blonde krullen en is tienerleider. Hij wil je graag aan het lachen maken en stiekem ook iets leren.