GASTCOLUMN: Ik weet dat Jezus van mij houdt, maar durf het niet aan te nemen
Leestijd: 3 min
Met mijn armen over elkaar en mijn hoofd lichtjes opgeheven, keek ik naar onze juf die voor de klas stond. Zonnestralen vielen naar binnen en de vogels floten hun lenteliedjes. Ze had een stapel vast, het waren onze gedichten voor de Dodenherdenking. In de klas wachtte iedereen nieuwsgierig af; slechts drie van ons zouden hun gedicht mogen voordragen. De juf stond op het punt de namen van de winnaars voor te lezen. Mijn ogen dwaalden langs de geconcentreerde gezichten, benieuwd wie de gelukkigen waren. Toen ik mijn naam hoorde, stond de wereld even stil. Ik voelde mijn wangen warm worden en sloeg mijn ogen op; dit had ik niet zien aankomen.