Het begint al bij de horrorfilms. Als we op Facebook een filmpje zien van een live opgenomen moord vinden het met zijn allen vreselijk dat dit soort dingen gebeuren, maar tijdens Halloween mag het. Dan is het ineens leuk om te zien hoe handen en hoofden worden afgehakt en lachen we om een onschuldige tiener die achterna wordt gezeten door een stel gestoorde aliens.

Zolang het fictie is, is het niet erg. Natuurlijk is een film niet echt, lijken de beelden alleen eng door de muziek, zien de moordscènes er nooit realistisch uit en zo kan ik nog wel even doorgaan. Toch word ik van horrorfilms op de één of andere manier net zo misselijk als van schietpartijen in het Midden-Oosten tijdens het achtuurjournaal.

Niemand in mijn omgeving wordt blij als ik naar een Halloween Party ga.

Daar komt nog eens bij dat ik ter plekke minstens drie hartaanvallen krijg als er ineens een clown uit de bosjes springt. Negen van de tien keer heeft die nog iets van een mes dat besmeurd is met iets te realistisch nepbloed of een enge (lees: hele, hele, hele enge) lach.

Dat zorgt er dan weer voor dat ik de drie weken na Halloween zelf als een zombie rondloop, omdat ik ’s nachts niet bepaald lekker slaap. Op zich niet heel bevorderlijk voor mijn humeur, dus wordt niemand in mijn omgeving echt blij als ik naar een Halloween Party ga.

Voor het geval je jezelf afvraagt wat mijn plannen voor Halloween zijn: ik zet een uitgesneden pompoen met een kaars erin voor mijn deur en kruip daarna met de gordijnen dicht op de bank. De hele avond films kijken (uiteraard alleen komedies) en heel veel chocola eten, een kop thee binnen handbereik. Ondertussen wens ik iedereen die gaat griezelen veel plezier en misschien nog wel meer sterkte toe. Ik heb toch echt nog een jaar nodig om genoeg moed te vinden voor het volgende horrorfeestje.

Lees nu: Ik houd van griezelen en van God