GASTCOLUMN: Ik moet uit mijn christenbubbel en ik ben bang
Leestijd: 3 minDoor Britney Bouwman
Leestijd: 3 minDoor Britney Bouwman
Als je geluk hebt is jouw zomervakantie nog bezig als je deze column leest, als je pech hebt ga jij alweer naar school. Ook ik moet er eind augustus weer aan geloven en op dit moment ben ik al druk bezig met het verzamelen van alle benodigdheden voor het nieuwe schooljaar. Ik heb om precies te zijn niks meer in huis, want afgelopen jaar was ik druk bezig met genieten van mijn tussenjaar. Dit wordt dus mijn grote comeback in de wereld van school en huiswerk en dat vind ik super eng.
Na het behalen van mijn VWO-diploma heb ik na lang twijfelen gekozen om een jaar te wachten met studeren en in dit jaar heb ik ongetwijfeld meer geleerd dan in zes jaar middelbare school. Ik heb mijn rijbewijs gehaald, nieuwe vrienden gemaakt en (het belangrijkste van allemaal) de tijd genomen om Jezus écht te leren kennen. Door naar de kerk te gaan, de Bijbel te lezen en vooral door heel veel te praten met andere christenen, kan ik nu met volle overtuiging zeggen dat ik een Jesus Freak ben.
Ondertussen heb ik een hele fijne muur van christenen om mij heen en leef ik lekker in mijn eigen christenbubbel. Maar, en nu komt het, een tussenjaar duurt maar een jaar (joh, echt?). Dat betekent dat ik in september begin met studeren en weer elke dag in een klaslokaal zit. Ik ga naar een openbare school, dus dag fijne bubbel.
Het liefst zou ik wegrennen voor komend schooljaar
Mijn middelbare school was net zo goed openbaar, maar toen was het makkelijk. Ja, ik was wel iets van christelijk, maar ik ging toch niet naar de kerk en het stelde allemaal niet zo veel voor. Nu is het anders, ik wil een lichtje zijn in de wereld (Mattheüs 5:14) en op school laten zien dat christen zijn supercool is. Ik geloof dat het Gods plan is dat ik deze studie op deze school ga doen. Ik geloof dat ik daar mag getuigen van Jezus, over wie Hij is en over Zijn onvoorwaardelijke liefde.
Het klinkt nu alsof ik een goed plan heb, ik ga naar school en maak er geen geheim van dat Jezus mijn beste vriend is. De waarheid ligt iets anders. Ik vind het super eng om uit mijn bubbel van christenen te stappen en de wereld in te gaan. Ik maak me veel te druk over de meningen van mijn medestudenten (want wat als ze mij maar een saaie christen vinden?) en zou het liefst heel hard wegrennen voor het naderende schooljaar.
Dit is helemaal oké, want ik weet dat ik het niet alleen hoef te doen. Misschien is het stukje van Jezus dat ik kan laten zien, het enige stukje van Jezus dat mensen ooit zullen zien. Misschien is het net dat duwtje in de rug dat iemand nodig heeft om naar de kerk te gaan. En misschien ook niet. Wat er ook gebeurt, ik ga samen met God. En als God voor mij is, wie kan er dan tegen mij zijn? Maakt die wetenschap me minder bang? Nee, maar het zorgt er wel voor dat ik niet opgeef voordat ik überhaupt begonnen ben.
