GASTCOLUMN: De kunst van het ongelukkig zijn
Leestijd: 5 min
Stel. Je neemt ontslag. Je zegt de huur op. Doet al je spullen weg. Je kust je familie en vrienden vaarwel, verlaat je comfortabele leventje en vliegt naar een derdewereldland om je daar een jaar lang in te zetten. En dan sta je opeens drie maanden later weer in Nederland. Stilgezet tot de max.
Eigenlijk is alles in mijn leven me voor de wind gegaan. Ik groeide op in een leuk gezin, in één van de rijkste landen van de wereld. Ik heb nog nooit een maaltijd hoeven missen, mijn ouders zijn niet gescheiden, we gingen minstens twee keer per jaar op vakantie. Ik werd niet gepest op school, had leuke vriendinnen, ik kon - zij het met wat zweet - naar het vwo en slaagde zonder herkansingen. Mijn studie vond ik niet super leuk, maar ik haalde elk tentamen in één keer. Ik werd ingeloot om in Australie te studeren, kon elk weekend een leuk reisje maken.
Na mijn afstuderen had ik direct een baan op niveau. Nooit zat ik ook maar een maand zonder werk. Ik kon en mocht me optimaal ontwikkelen. Eerst in de marketingwereld, later bij de krant en toen ik dat weer zat was: bij BEAM. Ik ontmoette een leuke knaap en trouwde daarmee. Oké, ons eerste huwelijksjaar was bikkelen, maar al vrij snel kwamen we er samen uit tijdens een reis door Zuid-Afrika. We bezochten heel wat mooie landen en steden, samen of met onze lieve familieleden en vrienden. Mijn leven was goed, gelukkig, geslaagd. Haast zonder tegenwind.
En toen besloten die leuke knaap en ik om ons mooie, geslaagde leventje op te zeggen voor een jaar vrijwilligerswerk in Haïti. Gewoon, omdat het kon. Een jaar lang zouden we ons inzetten in die gekke, afthanse eilandstaat in de Caraïbische Zee. Om daarna ons fijne, veilige leventje zoals we dat altijd gekend hadden weer op te pakken. In no time hadden we een overweldigende achterban gekregen en konden we vertrekken.
Een dag nadat we aankwamen, voelde ik pijn in mijn onderrug die doorstraalde naar mijn been. Het werd erger en erger. De enige MRI-scan van het land bevestigde mijn vermoeden: een hernia. Nachten lag ik wakker van de pijn, dagen moest ik plat. Niets hielp. Ik zou naar Nederland moeten voor herstel. En net toen we dachten dat het niet erger kon, overleed mijn schoonvader heel plotseling. We hebben gebeden tot we een ons wogen, maar de hemel leek van ijzer.