In gedachten ga ik terug naar het gesprek met mijn beste vriend. Een paar weken later kwam hij plotseling terug op mijn verhaal, blijkbaar was hij er wel met zijn aandacht bij geweest en had hij de boodschap dubbel en dwars begrepen, terwijl ik het helemaal niet doorhad. Zou dat dan hetzelfde zijn in mijn gesprekken met God? Misschien heeft Hij al wel tien keer geprobeerd om mijn vraag te beantwoorden, maar heb ik het niet doorgehad en wacht Hij nu op een geschikt moment voor poging elf. Of misschien is het om wat voor reden dan ook nog niet het juiste moment voor een antwoord en moet ik nog wat langer geduld hebben.

Ik weet dat God achter het podium staat en alles hoort en begrijpt wat ik zeg.

Soms voelt een gebed als een monoloog die door één simpele acteur wordt opgevoerd in een leeg theater. Maar achter die acteur staat een heel team van mensen die hebben meegewerkt aan de monoloog, zij begrijpen elk woord van de tekst, ze weten waar de komma’s staan, wat de volgende zin zal zijn en waarom juist dan die zin uitgesproken wordt.

Ik ben de acteur: er is geen publiek in de zaal om antwoord te geven, het lijkt of helemaal niemand luistert naar mijn zorgvuldig voorbereide tekst. Maar ik weet dat God achter het podium staat en alles hoort en begrijpt wat ik zeg. En als de voorstelling afgelopen is en ik het eigenlijk niet meer verwacht, dan zal Hij antwoord geven op mijn vraag. Dan zal ik eindelijk weten hoe het zit met al die ziektes en oorlogen, dan zal ik begrijpen waarom niet iedereen in Jezus gelooft. En tot die tijd blijf ik rustig op het podium staan en herhaal ik mijn monoloog keer op keer op keer.