Als kind ziet Gable elke zondag zijn vader op het podium in de kerk gitaarspelen. Na de dienst leert hij die liedjes aan Gable met de afspraak: langzaam tot je ‘m correct kunt. En die tactiek hanteert hij nog steeds. Hij valt spelend en schrijvend in slaap en staat ook elke ochtend weer op met zijn gitaar.

Vier het leven!

Inmiddels heeft Gable z’n vaste vrienden om hem heen als hij op het podium staat: Cameron, Daniel en Adam. Hoewel drummer Daniel in januari zijn vertrek aankondigde is wel alle muziek met hem erbij gemaakt. Met z’n vieren zijn ze extreem goed in het vieren en vangen van het leven in hun liedjes. Soms luidruchtig, soms wat meer ingetogen, altijd met een glimlach en een (verstopt) laagje diepgang.

Retro sound

Samen maken ze positieve poprock met een subtiel retrovleugje in zowel sound als uitstraling. Laat je snor staan, knoop je blouse hoog dicht en leer de liedjes uit je hoofd, zoals de track “I Need You’. Het voorbeeld van een lekkere rocksong waarbij je meteen de connectie en lol voelt tussen de jongens. Dat is precies het stukje optimisme dat overal in zit. En dan richting het einde zit dat laagje waar ze zonder overbodige woorden een roep doen naar God. Ze hebben hem toch meer nodig dan ze soms toegegeven in het leven:

You gotta let it hurt

Our image is the only thing we're worth

His is the Kingdom and yours is the church

Smile with your teeth

Your bruises make a lovely accessory

Have some guts, kid, this is ministry

Niet de eerste band van Gable

Overigens is Gable Price and Friends niet de eerste band van de leadzanger. Als Gable elf jaar oud is, treedt hij samen met zijn broer op tijdens een muziekfestival op het boerenerf van vrienden. Ze noemen zichzelf Chipotle and the Chicken Strips. Hij speelt al vanaf z’n zesde elektrische gitaar dus de jonge Gable blaast iedereen omver met zijn intro van Hillsongs ‘Tell The World’.  

Eerlijk

Nog even over die hit ‘I Need You’. Daar zit een kenmerkende terugkerende zin in die je in een klap meer vertelt over de overtuiging van de band:

If I’m being honest, I haven’t been honest in a couple odd years

Gable: “Volgens mij is er weinig moed voor nodig om over dingen te schrijven die al geweest zijn. Ik deed dat eerst ook. Heel veel is wel pijn uit het verleden natuurlijk, maar wat heeft het voor zin om steeds te zeggen ‘I felt this at one point, but I’m great now’ of ‘God kwam en alles was weer goed’. Ik wil liedjes schrijven voor mezelf en voor mensen die ergens in zitten.”

Meer present dan dit wordt het niet. Zaterdag 24 mei 2024. Ahoy Rotterdam. De EO-Jongerendag. Je kunt het niet missen.

BRON: Faithwire