Esther: "Ik schaamde me voor mijn depressie"
Leestijd: 4 minDoor Wilke Stuij
Esther (16) uit Elburg fietste anderhalve maand geleden uren lang radeloos door het bos. Haar leven was een puinzooi en voor haar gevoel had ze maar twee keuzes: Of haar ouders in vertrouwen nemen en leven of er een einde aan maken. Gelukkig koos ze dat eerste en ze vertelt jou graag hoe ze hoop heeft gehouden.
“Ik ben christelijk opgevoed en op mijn twaalfde dacht ik: ‘Ik vind God niet belangrijk.’ De jaren gingen voorbij en ik vergat wie ik was. Ik had hele negatieve gedachtes over mezelf die mijn zelfbeeld heel erg beïnvloedden. Op mijn veertiende was ik depressief, had ik eetproblemen en deed ik mezelf pijn. Niet echt dingen om trots op te zijn. Mijn zus ging in die tijd naar Youth Alpha - een groep jongeren die op zoek gaan naar God - en kwam daar altijd met vette verhalen van terug. Stiekem begon het mij ook wel te interesseren en voor ik het wist, deed ik mee.”
“Ik kwam er achter dat ik God wél heel belangrijk vind. Ik las in Haggaï 1 – niet echt een bekend Bijbelboek – dat het voor de Israëlieten tijd was om de tempel op te bouwen en te stoppen met alle slechte dingen. Voor mij betekende dit: Esther, het is tijd om weer goed voor jezelf te zorgen en een relatie met God op te bouwen. Niet veel later heb ik me laten dopen en ging het veel beter met me.”
