Tijs (16): ‘Ik rookte, vocht en werd de klas uitgestuurd’

“Mijn ouders zijn gescheiden op mijn zesde. Sindsdien was ik vaak boos en die woede kropte ik op. Plotseling overleed mijn oom, toen ik 14 jaar was. Dit veranderde mij volledig: ik werd een stuk ongelukkiger en brutaler. Ik ging met de verkeerde gasten chillen. Door hun invloed begon ik te roken en deed ik mee aan vechtpartijtjes op school.

Ik zat elke zondag in de kerk en dacht: wat hebben deze mensen dat ik niet heb; waarom kijkt niemand naar me om? Ik voelde me alleen en praatte er met niemand over. Achteraf had ik dat veel eerder moeten doen.

Mijn moeder besloot ons mee te nemen naar De Betteld, een christelijke camping in Nederland. Mij klonk het allemaal erg zweverig. Ik was van plan me ontzettend te gaan misdragen. Eenmaal op de camping liep ik achter een groepje jongens aan. Zij vroegen uit het niets aan mij: ‘Wat betekent Jezus voor jou?’ Ik lachte het weg."

"Later die week was er een dienst waarin depressie kort werd benoemd. Het kwam echt bij mij binnen. Achteraf liep er een jongen naar me toe, hij zag dat ik verdrietig was. Hij wilde voor me bidden, maar ik wees hem af. Vijf minuten later kwam hij terug, en nu was het geen vraag meer: ‘Tijs, we gaan voor je bidden.’

Hij gaf aan dat hij het koud had, dus ik gaf hem mijn jas. Midden in het gebed voelt hij in mijn jaszak: ‘Tijs, zijn dit je peuken? Ik gooi ze weg, oké? Volgens mij heb je ze niet meer nodig.’ In eerste instantie blokkeerde ik, maar op dat moment voelde ik een soort deken van rust over me heen vallen. God wilde me zeggen dat ik echt geen sigaretten nodig had.

Ik was de hele week hyperactief, je kon aan me zien dat ik die avond veranderd was. Ik heb die week écht voor Jezus gekozen. Mijn tip is: bid tot God en leg je zorgen bij Hem neer. Bij Hem is het licht! En waar licht is, kan duisternis niet overheersen.”

Lennert (14): ‘Waarom moest mijn vader kanker krijgen?’

“Mijn vader is overleden. In 2020 werd er plotseling kanker bij hem ontdekt. Mijn moeder vertelde het me, gewoon in de woonkamer. In eerste instantie schrok ik enorm van het nieuws. Ik ben zelfs een tijd lang boos geweest op God: waarom moest mijn vader kanker krijgen? Ik ging in die tijd dan ook met tegenzin naar de kerk. Ik wilde niet, maar moest. Nee, als het aan mij had gelegen, bleef ik lekker thuis.

Het verdriet in ons gezin maakte al gauw plaats voor lol en gezelligheid. We hadden geleerd dat jammeren niets oploste. Daarnaast hoopten we enorm op genezing. Papa zelf was het hoopvolst van allemaal! Een paar weken voor zijn overlijden besloot mijn vader dat hij, in zijn ziekenhuisbed midden in de woonkamer, wilde wachten: óf het wonder zou hier gebeuren, óf hij zou hier overlijden. Het was moeilijk om te zien dat papa toen de hele dag sliep. Zelfs tot in de laatste week van zijn leven hier verwachtte hij nog dat er een wonder zou gebeuren, maar niets was minder waar."

"Na zijn overlijden organiseerden we een dankdienst. Tijdens die dienst stond centraal dat hij naar de hemel was gegaan, en niet per se dat hij was overleden. Ik vond het heel gek dat er talloze mensen waren, de hele kerk zat vol! Het voelde alsof alle ogen op ons gericht waren. 

Een tijd later ging mijn broer naar een nieuwe kerk. Hij nam me eens mee en in deze kerk voelde het alsof ik thuiskwam. Hier hoefde ik geen psalmen meer te zingen. In deze kerk mocht ik God echt prijzen! Ineens had ik zin om naar de kerk te gaan. Ik heb hier echt geleerd: God is groot. Als mijn vader moest overlijden, dan is dat onderdeel van Gods plan.  

Ik merk zelf dat ik nu een stuk blijer ben dat ik naar de kerk mag. Op maandag vind ik het jammer dat het nog zo lang duurt voordat er weer een dienst is. Dat heb ik echt van mijn vader geërfd, die blijdschap voor de kerk!”

Mirjam (19): ‘Ik wist niet wat ik met mijn leven aanmoest’

“Op de middelbare school kreeg ik de vraag: wat wil je eigenlijk worden? Ik raakte in paniek, want ik had géén idee. Ik werd bang als ik dacht aan de toekomst. Wat moest ik nu met de rest van mijn leven? Ik denk over veel dingen soms wel vier keer na, dus je kunt je wel voorstellen dat ik in een neerwaartse spiraal terechtkwam…  

Mensen zeiden, goedbedoeld dat wel: ‘Je kunt alle kanten op! Zodra je een diploma hebt, ga je werken, daarna zie je wel weer verder.’ Maar ja, ik wil weten waar ik aan toe ben. In de vierde klas bleef ik vaak ziek thuis. Ik was natuurlijk niet echt ziek, maar ik wist niet wat ik met mijn leven aanmoest.  

Dieren maken mij altijd aan het lachen. Ik zag op TikTok een heleboel kattenfilmpjes en sindsdien kon ik aan niets anders meer denken. Daardoor heb ik na de havo een mbo-opleiding gedaan, zodat ik met dieren kon gaan werken. Tijdens mijn studie ontdooide ik: ik hoefde even niet meer na te denken over mijn toekomst."

"Daarnaast begon ik weer in de Bijbel te lezen. Voorheen sloeg ik dat vaak over, waar ik me niet eens schuldig over voelde. Totdat ik een keer niet kon slapen en mijn bijbel er uit verveling bij pakte: plots voelde mijn leven een stuk minder zwaar. Het lezen gaf me veel rust en ordende mijn gedachten.

Op mijn zestiende verjaardag bedacht ik een plan waarmee ik mijn ouders overhaalde om een kat voor mij te kopen. Ik schreef een voorstel waarin ik beloofde dat ik altijd voor hem zou zorgen: haren kammen, kattenbak schoonmaken, enzovoort. Na een tijdlang zeuren kreeg ik mijn kat Lilly! Ja, we dachten dat het een meisje was, haha.

Sinds ik Lilly heb, klim ik stukje bij beetje uit die neerwaartse spiraal. Ik mag voor hem zorgen, met hem spelen: hij is mijn favoriete afleiding! Ik heb soms nog negatieve gedachten, maar sinds ik Lilly heb en meer in de Bijbel lees, denk ik al snel: God is bij me. Dat geeft me rust.”