Als ik heel eerlijk ben, herken ik me niet alleen in het lied, maar zou het ook óver mij kunnen gaan. Ik ben zelf weleens de persoon geweest die iemand in de steek liet. Niet alleen mensen heb ik de cold shoulder gegeven, ook God kent die houding van mij. Op zondagochtend verklaar ik God de liefde door luidkeels te zingen dat ik van Hem houd. Maar zodra het maandag is, negeer ik God. Ik ga door met werken, sporten en chillen, zonder dat ik met Hem praat of aan Hem denk. Totdat de zondag weer aanbreekt.  

Ik weet dat God dan naar mijn leven kijkt en de bekende woorden van Nielson denkt: waarom zou je dat doen?! En als ik op zondagochtend weer braaf in de kerk zit en reflecteer op de afgelopen week, denk ik precies hetzelfde. Weer bid ik of God mij wil vergeven, omdat ik Hem gedurende de week in de kou heb laten staan. Op deze manier heb ik elke zondag in de kerk gezeten. Wekenlang, maandenlang en zelfs jarenlang.

Ik ben zó blij dat God geen Nielson is die een liedje schrijft over mij en mijn slechte gewoonten. God geeft mijn ijskoude ik een sjaal en handschoenen, ook als ik het niet verdien. Dat is iets wat ik de afgelopen weken heb mogen leren door het erover te hebben met vrienden. Toegeven dat alles rondom het geloof me de afgelopen jaren koud liet, luchtte enorm op en gaf de heilige Geest ruimte om de ijspegels rondom mijn hart weg te hakken. Het leven voelt lichter, nu ik weet dat God mij altijd zal uitnodigen bij zijn open haard. Ook als ik ijskoud tegen Hem ben geweest.