Extreem huisarrest

“Geen vrienden over de vloer, nooit naar buiten, klasgenoten ontwijken en niemand spreken: tien weken lang was ik verplicht compleet afgezonderd van alles en iedereen. Mijn periode in thuisdetentie was eenzaam. Simpel gezegd had ik een extreme vorm van huisarrest. Ik moest een half uur later naar school dan mijn klasgenoten en was een half uur later klaar. In de tussentijd zat ik in mijn eentje in een kamer. Ook mijn pauzes bracht ik daar door. Zo wisten ze zeker dat ik geen klasgenoten tegen zou komen. Mijn wifi werd afgesloten, zodat ik niet stiekem online met mensen kon praten. Buiten mijn broer, zusje en moeder sprak ik helemaal niemand meer. Iedere avond kwam er een agent langs om te kijken of ik thuis was. Was ik dat niet, dan zou ik echt naar de gevangenis moeten.”