Wanneer ik christenen die dit gedrag vertonen tegenkom, raak ik enorm gefrustreerd. Ik voel boosheid omhoog borrelen en kan mezelf met moeite bedwingen om geen sarcastische opmerkingen te maken. Maar deze week ben ik tot een schokkende ontdekking gekomen. Ik ben zelf een van de christenen waar ik altijd keihard met mijn vinger naar heb zitten wijzen.

Mijn vriend heeft helemaal niks met God

Mijn vriend gelooft niet in God. Dit is nooit een probleem geweest, maar laatst raakte ik licht in paniek over onze verschillende achtergronden. Ik moet nog lang niet aan kinderen denken, maar ik vertelde hem dat ik eventuele kinderen christelijk wil opvoeden. Hij schrok van mijn stellige besluit, maar trok later bij. Hij stelde voor dat we een kind toch gewoon beide werelden kunnen meegeven. Het christendom, maar ook een niet-christelijke achtergrond. Dan kan het kind zelf kiezen. Dit antwoord zette mij aan het denken.

Mijn vriend heeft helemaal niks met het geloof. We zijn beiden midden in de biblebelt opgegroeid, maar zijn ouders komen uit de Randstad en geloven beiden niet in God. En zoals dat dan vaak gaat: hij ook niet. Toch houden ze in zijn gezin rekening met de tradities van hun zwaar gereformeerde dorpsbewoners. Zijn ouders werken op zondag bijvoorbeeld niet in de tuin uit respect voor dorpsgenoten die twee tot drie keer per dag voorbij fietsen om naar de kerk te gaan.

Mijn vriend en zijn ouders geven de christenen in hun omgeving de ruimte om hun geloof uit te oefenen. Zelf hebben ze niks met God, maar ze tonen respect voor de christelijke normen en waarden. Ze vinden een balans in twee denkbeelden.

Ik ging in gesprek, maar ik had mijn besluit al genomen

Stel je voor dat mijn vriend net zoals ik het gesprek was aangegaan. Dat hij mij vertelde dat hij zijn kind niet-christelijk wil opvoeden. Hier zitten namelijk veel regeltjes aan vast. Dat ziet hij elke week weer. Ik was waarschijnlijk in paniek geraakt en had niet geweten hoe ik moest reageren.

Toch was dit precies hoe ik handelde. Ik ging wel in gesprek, maar ik had mijn besluit eigenlijk al genomen: mijn kind wordt christelijk opgevoed. Het was goed dat ik bij mijzelf bleef, maar ik miste een open houding. Ik had niet nagedacht over een middenweg. Een balans. Er was weinig ruimte voor zijn overtuigingen. Terwijl ik dit juist zo irritant vind aan sommige christenen. Alleen deed ik het nu zelf.

Het is inspirerend om te laten zien dat ik christen ben, maar ik wil ook ruimte maken voor andere overtuigingen. Ik wil in gesprek gaan en de ander proberen te begrijpen. Zoals Jezus altijd met iedereen in gesprek bleef. Dat levert veel meer op dan iemand het geloof opleggen. Iets wat ik uitgerekend van een niet-christen moest leren…

COLUMN: Ben ik een vieze christen als ik aan seks denk?